การเยี่ยมเยือน "บ้านมอวาคี" แม้จะเป็นการไปเพียงชั่วครั้งชั่วคราว แต่เราก็สามารถซึมซับเรื่องราวของชีวิต ความคิด ความเชื่อ ได้มากบ้าง น้อยบ้าง ขึ้นอยู่กับการเรียนรู้ สังเกต จดจำ ใส่ใจ ภาพที่ผ่านตา คำสนทนาที่ผ่านหู วัฒนธรรมที่แสดงผ่านเรื่องราวต่างๆ ในชุมชน ล้วนส่งผ่านเรื่องราวชีวิต ความคิด ความรู้ ของสังคมได้ บ้านเรือน...ก็เป็นสิ่งบอกเรื่องราวของชีวิต บ้านของชาวมอวาคี..แบบดั้งเดิม บ้านชั้นเดียว มุงหลังคาด้วยหญ้าอย่างหนึ่ง ยกใต้ถุนขึ้นเล็กน้อย ใต้ถุนบ้าน...เลี้ยงสัตว์ได้ เช่น เลี้ยงหมู บนบ้าน...เป็นห้องโล่ง ห้องเดียว ทำกิจกรรมทุกอย่าง รวมทั้งหุงหาอาหารด้วย บ้านแบบสมัยนิยม... เป็นบ้านไม้ชั้นเดียว แต่ หลังคามุงสังกะสี ใต้ถุนยกสูง...ไว้เก็บข้าวของ เครื่องใช้ และกองฟืน บนบ้าน...ยังคงเป็นห้องโล่ง สำหรับทำกิจกรรม หลายๆ อย่างเช่นเดิม แต่เกือบทุกบ้าน จะมีแผงรับแสงอาทิตย์ สำหรับสร้างพลังงานใช้เล็กน้อยๆ สัตว์เลี้ยงที่มีให้เห็นเกือบทุกบ้าน และวิ่งเล่นอยู่ทั่วไปทั้งหมู่บ้าน คือ "หมู" ภาพนี้ สะดุดตา มากที่สุด "หมู" ตัวใหญ่มาก มีเขี้ยว และถูกผูกไว้ข้างบ้าน ภาพหนึ่งที่อยากเห็น และได้เห็น "แม่หญิงทอผ้า" เป็นวิถีชีวิตดั้งเดิมของชาวปกากะญอ ที่ผู้หญิงมักจะทอผ้าใช้เอง และทอให้ผู้ชายด้วย แต่ก่อน..ด้ายทอผ้า ก็ทำเองตามธรรมชาติ เช่น ฝ้าย แต่ปัจจุบัน..ด้ายทอผ้า จะเป็นด้ายอุตสาหกรรม ที่ไปซื้อจากตลาด เลือกสีสันตามชอบใจ ขากลับออกจากบ้านมอวาคี วิวระหว่างทาง... ต้นไม้นานาพันธุ์ ขึ้นเรียงราย เป็นทิวแถว ภูเขาเป็นฉากหลัง..เขาซ้อนเขา ปูพื้นดุจแผ่นผ้าใบผืนใหญ่ คือ ท้องฟ้าที่เริ่มเค้าฝน ถนนดินอัดแน่น ฝุ่นแดงฟุ้งตามความเร็วของรถ ความคดโค้งของเส้นทาง ขนานไปกับขอบถนนที่เป็นขอบเขาและทิวไม้ ต้นไม้ถูกคอด (คือ การทำให้ลำต้นคอดเป็นกิ่วเอว) เพื่อให้ต้นไม้ล้ม...นำไปใช้ หรือ เพื่อล้มทิ้ง ต้นไม้ที่ถูกกาน (ต้นไม้ถูกทำให้เป็นแผลลึกแล้วเผาเพื่อเอาไข) สุดท้าย ทั้ง คอด และ กาน...ต้นไม้ใหญ่ๆ ก็ล้มลง ไม่รู้ว่า...น้ำมือใคร แต่...ใจหาย เมื่อเห็นต้นไม้ใหญ่ๆ อายุนานนับสิบๆ ปี ต้องล้มลง เพียง... เพราะ "คนไม่เคยพอ" จบบันทึก ............. pis.ratana
มาเติมพลังยามเช้าด้วยภาพบรรยากาศพิสุทธิ์ค่ะ
มองเผินๆอาจขาดเขิน หากพิจารณาจริงๆนี่ สวรรค์บนดิน งาม เรียบง่าย ได้ใจมากๆ ค่ะ
โอ มีแผงโซล่าร์เซลโตย มาต้องมนต์กับภาพนี้ค่ะ
ขอบคุณค่ะ เรื่องดีๆมาแบ่งปัน มีความสุขนะคะ
สวัสดีค่ะ คุณปู
อ่านตั้งแต่ต้นจนจบค่ะ..ด้วยความประทับใจ
อ่านจากภาพ
อ่านจากตัวอักษร
อ่านผ่านมุมมองเล็กๆ เพื่อขยายม่านตาให้กว้างใหญ่
มองเห็นจุดเล็กๆ ที่รวมตัวกันเป็นจุดใหญ่ๆ และชัดเจน
ขอบคุณเรื่องราวที่บอกผ่านการเดินทาง..เสียดายอย่างเดียวค่ะ
ไม่ได้ร่วมเดินทางไปด้วย
ทำได้เพียงมาต้อนรับเมื่อการเดินทาง(เที่ยวนี้)จบลงค่ะ
ขอบคุณค่ะ