เหวี่ยง

สวัสดีครับ ผมสะดุดใจกับคำๆหนึ่งที่วัยรุ่นสมัยนี้ชอบพูดครับ ในรายการทีวีก็พอจะเห็นได้เหมือนกัน เช่น

"โอ๊ย เธอนี่เหวี่ยงจังเลย"

เหวี่ยงคง หมายถึง อาการขึ้นๆลงๆ เดี๋ยวดีเดี๋ยวหลาย คนหลายบุคลิกอะไรประมาณนั้น

แต่คำนี้ ผมสะดุดใจและเมื่ออาการเหวี่ยงเมื่อนำมาใช้กับจิตใจช่างเห็นภาพโดยแท้

เช่นเมื่อตากระทบรูป จิตก็ถูกเหวี่ยงให้ไปดูรูปและเสวยอารมณ์ เิกิดอาการยินดี ยินร้าย so so (เฉยๆ)

วันหนึ่ง จิตเราเหวี่ยงทางตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ ถ้าพอจัรู้ตัวได้ วันหนึ่งๆเป็นร้อยครั้งเหมือนกัน (ผู้ชำนาญอาจมากกว่านี้เหนือประมาณ)

กิเลสยังมี ไม่เหวี่ยงคงยาก แต่ถ้าเหวี่ยงแบบลูกดิ่งที่เล่นสมัยเด็กๆ เหวี่ยงแล้วรู้ เหวี่ยงแล้วรู้ ก็จะเกิดสติได้บ่อยครับ

 

สุดท้ายนี้ขอฝากข้อคิดสำหรับผู้สนใจปฏิบัติธรรมนะครับ

คำถามของนักปฏิบัติผู้สงสัย : การปฏิบัติธรรมควรจะปฏิบัติที่ไหนครับ ?

คำตอบของพ่อแม่ครูบาอาจารย์ : ให้ปฏิบัติ ที่ ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ