นักพัฒนาผู้มีแต่ให้

      จำได้ว่าสมัยตอนผมเป็นเด็กเล็กๆ อายุประมาณ 8 ขวบ บ้านผมเป็นบ้านไม้ชั้นเดียวห้องน้ำจะสร้างต่างหากห่างจากตัวบ้านประมาณ 20 เมตร(เป็นปกติของบ้านในชนบท) เวลาอาบน้ำก็ต้องตักจากบ่อน้ำขึ้นมาอาบ ระหว่างเดินไปและกลับเป็นช่วงที่ผมมีความสุขที่สุดเพราะมีโอกาสได้จัดรายการวิทยุด้วยการเรียนแบบนักจัดรายการที่ผมชื่นชอบ ผมจะใช้ขันน้ำที่ทำจากอลูมิเนียมครอบระหว่างปากกับหูข้างหนึ่ง แล้วก็พูดๆๆๆ ตามลีลาของนักจัดรายการวิทยุ เสียงที่ดังก้องอยู่ในพื้นที่ที่จำกัด มันแสนไพเราะเพราะพริ้งจนหลงคิดว่าตัวเองเสียงดีเสียงไพเราะที่สุดคนหนึ่ง นี่คงจะเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้ผมหลงไหลคลั่งไคล้กับอาชีพนักจัดรายการวิทยุในเวลาต่อมา ผมมองนักจัดรายการวิทยุเป็นคนพิเศษ คนที่น่าอิจฉา เป็นคนที่ผมคิดว่าไม่อาจเอื้อมจะไปสัมผัส ขนาดแค่นักศึกษารุ่นพี่ที่เป็นฝ่ายประชาสัมพันธ์เสียงตามสายที่ฟังเสียงเธอทุกวัน เวลาผมเจอยังตื่นเต้นเลย จนในที่สุดผมได้มีโอกาสเข้ามาเป็นนักจัดรายการวิทยุตามความใฝ่ฝันในเวลาต่อมาแต่อายุก็ปาเข้าไปตั้งสามสิบกว่าปี เริ่มต้นช้าเพราะมองค่าตัวเองต้อยต่ำบอกตัวเองตลอดเวลาว่าความสามารถแกมีไม่ถึงหรอก จึงทำให้ เริ่มต้นชีวิตคนขายเสียงช้ากว่าคนอื่นค่อนข้างเยอะ ความรู้สึกครั้งแรกมันช่างเป็นอะไรที่วิเศษที่สุดในชีวิต ไม่อาจจะเอาอะไรมาเปรียบเทียบได้ คนใกล้ชิดผมมักจะมองว่าไอ้นี่มันจะอะไรขนาดนั้น ทีคนอื่นเขาไม่เห็นจะเป็นแบบผมเลย ก็คนมันชอบใจมันรักนี่ อาจเป็นเพราะผมเห็นมันมีคุณค่า มีราคามีความหมายกระมัง จึงทำให้ผมตั้งใจผลิตรายการวิทยุที่แปลกจากคนอื่น ทำการบ้านมากกว่าเพื่อน ลงทุนมากกว่าเพื่อน(เตรียมการ,หาข้อมูล,ไม่ตกกระแส) และเหนื่อยมากกว่านักจัดรายการคนอื่นๆ จึงทำให้ชื่อเสียงของผมเริ่มเป็นที่รู้จักของผู้ฟัง ทุกกลุ่มทุกวัย มีเพื่อนรุ่นน้องนักจัดรายการคนหนึ่งเล่าให้ผมฟังว่า เขาพาเพื่อนไปเที่ยวยังสถานที่ท่องเที่ยวแห่งหนึ่ง พอใกล้ถึงเวลาที่ผมจะออกอากาศพนักงานตะโกนกันโหวกเหวเปิดวิทยุเร็ว รายการ......มาแล้ว เพื่อนรุ่นน้องบอกว่าเขาขนลุกไปทั้งตัวทำไมกระแสถึงได้แรงขนาดนี้ ทั้งที่เริ่มจัดรายการวิทยุมาไม่ถึงปี ไม่นานก็มีชาวบ้านมาเชิญผมไปปรากฏตัวตามงานต่างๆ ทุกคนตื่นเต้นที่ได้เห็นผม เข้ามาทักทายยิ้มให้รุมล้อมขอลายเซ็นต์กันยังกะดารา ต่อมาสถานศึกษาก็เชิญไปพูด นักศึกษาก็มาสัมภาษณ์ไปทำรายงานบ้าง นำไปจัดนิทรรศการบ้าง ผมแทบไม่เชื่อกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวผมในครั้งนั้น เพราะการที่ผมเห็นคุณค่าในงาน รักในงาน ให้ความสำคัญในงานที่ทำ คงจะเป็นสิ่งนี้ที่ทำให้ผมตั้งใจกับมัน และทำให้ประสบความสำเร็จในเวลาต่อมา