ความสุขที่ได้ทำ ความสุขที่ได้เรียน

สวัสดีครับ

สำหรับวันหยุด ผมก็ได้มีโอกาส มาเพิ่มบันทึกให้กับตัวเอง หลังจากบันทึกที่แล้ว ก็ได้ขึ้นไปบนดอย ออกจากบ้านประมาณ 7.00 น. ระหว่างทางก็แวะซื้ออาหารกลางวันของนักเรียน ต้องวางแผนชื้อ ในแต่ละมื้อว่าจะทำอะไรดี เพราะว่า เราจะไม่มีโอกาสลงมาชื้ออีก ทั้ง 5 วันต้องเตรียมอะไร (ถ้าอยากลงมาซื้อก็ได้แต่จะเป็นภาระ ของครูอีก) เหนื่อยมากๆ เรื่องอาหารกลางวัน ระหว่างทาง ใกล้ถึงหมู่บ้าน ถนนเป็นดินเหนียว ขอบอกว่า ลื่นมาก ถ้าฝนตก วันนั้นฝนตกตลอดทั้งคืน และตลอดทางที่ผมเดินทาง ถนนเลยลื่นมาก รถก็เลยเสียหลัก ทั้งคนทั้งรถ ไปนอนแอ้งแม้งอยู่ข้างทาง ของกระจัดกระจาย โชคดี มีลุงมาช่วยพยุง และโชคดีไม่เป็นอะไรมาก (ความมันของชีวิต) เจ้าสองล้อคู่ชีวิตเลยมีปัญหานิดหน่อย (ถ้าฝนตกรถยนต์ หรือแม้แต่มอเตอร์ไซด์ ต้องใส่โซ่ คือ เอาโซ่มาพันล้อ เพื่อการเดินทางที่ง่ายขึ้น

เจ้าสองล้อคู่ชีพ

โอย โม้ตั้งนาน

วันนี้เป็นการนำเสนอ ความน่ารักในบางฉาก ของ ละครชีวิต ที่ที่ ไม่มีผู้จะค้นพบโดยง่ายๆ ถ้าไม่ใช่ ครู

เราเรียน เราสนุก เราดีใจ เราภาคภูมิใจ เราแสนธรรมดา ในเมืองป่า บ้านดอน

ผมก็พยายามที่จะให้เด็กหรือกระตุ้นเด็กให้ ขยันและทำงานอย่างสนุก หรือว่า อยากเรียน

ก็แค่นำกิจกรรมต่างๆ ไปติดตามมุมต่างๆ และให้เด็กทำกิจกรรมเวียนในแต่ละกิจกรรม

วิธีการนี้ กระตุ้นให้เด็กอยากเรียน มากขึ้นมานิดหนึ่งแต่ก็ดีกว่าสอนในห้องแคบๆ

บางคนก็นอนสบายเลยนะ สบายใจเฉิบ

พูดถึงเรื่องนอน ผมมีภาพ มาฝากครับไปแอบถ่ายมาจากห้องอนุบาล

ดูนะครับ

ดูท่านอนแต่ละคนนะครับ

ด.ญ.ชนนิกานต์ ดูท่านอนเธอซิ

มีความสุขกันจังนะเด็กๆ

ภาพแบบนี้ผมคิดว่าหาดูได้ยากนะครับ

พวกเราอยู่ด้วยความรักและความอบอุ่น

ตื่นนอนแล้ว ก็ทำงานพับผ้าห่มของตนเองนะครับ

สร้างความรับผิดชอบให้นักเรียน

พวกเขาไม่ต้องการอะไร พวกเขาอยู่กันแบบชาวดอย อยู่ด้วยความพอเพียง

ไม่ต้องเดือดร้อน ต้องการสิ่งโน้น ต้องการสิ่งนี้ ไม่ต้องการที่นอนนิ่มๆ ไม่ต้องการ ห้องนอนสวยหรู

ขอแค่ เสื่อ ผ้าห่มกันหนาว ก็เพียงพอ

 

สำหรับอาทิตย์นี้ก็ขอเสนอเรื่องราวเพียงแค่นี้นะครับ

อาทิตย์หน้าคงยังไม่ได้มาบันทึก เนื่องจากว่า ต้องเดินทางไปห้องเรียนเดิม ไปเยี่ยมเยียน ชาวบ้าน นักเรียน ที่เคยสอนสั่งมา พบกันใหม่ บันทึกหน้าครับ

ขอบคุณครับ