ก็แค่นี้แหละ …….เฮลิคอปเตอร์ !

เมื่อครั้งเป็นเด็ก  ยามมองขึ้นไปบนท้องฟ้า
จะเห็นวัตถุชนิดหนึ่งรูปร่างคล้ายแมลงปอบินโฉบไป – ผ่านมา  ทำให้คิดว่าถ้าเราได้ขึ้นไปอยู่
บนนั้นจะรู้สึกอย่างไรนะ  โอกาสหนึ่งที่ผ่านมา ครอบครัวได้บริจาคที่ดินให้กับทางวัด
เขาเลยเชิญให้เตี่ย(พ่อ)ขึ้นเฮลิคอปเตอร์   ตั้งแต่นั้นก็เลยใฝ่ฝันว่าสักวันหนึ่งคงมีโอกาสขึ้นบ้าง
เครื่องบินชนิดอื่นๆ  ได้ขึ้นบ่อยพอสมควรเวลาไปต่างประเทศ แต่สำหรับภายในประเทศนับได้
ไม่กี่ครั้ง  แหม.... ก็กำแพงเพชรมีสนามบินกับเขาที่ไหนเล่า  แม้แต่รถไฟยังไม่สร้างทางให้วิ่ง
ผ่านเลย....

             

             

             

    
      งานนี้ต้องขอบคุณ  พี่ๆ ทหารจากกรมรบพิเศษที่ ๔ ค่ายสฤษดิ์เสนา อำเภอวังทอง
จังหวัดพิษณุโลก  ที่ได้กรุณาเอื้อเฟื้อเพื่อให้ภารกิจเรื่องการถ่ายภาพโรงเรียนทางอากาศ
บรรลุวัตถุประสงค์ตามดำริของผู้อำนวยการโรงเรียนฯ   ผู้เขียนเลยได้รับอนิสงค์ไปด้วย
โดยปริยาย  แถมพ่วงท้ายพี่-น้องสมาคมคนรักงานการกุศลที่จัดทำโครงการ " ธารน้ำใจสู่ ๓
จังหวัดชายแดนภาคใต้ "   อีก ๖  คน    ผลบุญตอบสนองเร็วกว่าที่คิด...จริงๆแล้วไม่ได้หวังผล
ใดๆ ตอบแทนแต่เมื่อโอกาสมาถึงก็ต้องรับซิจ๊ะ     มองเห็นความสุขฉายแววออกมาได้ชัดเจน
เลยใช่ไหม
      
                                     

                                     

                  
                               
                

      

หวาดเสียวมากๆ กับการบินฉวัดไป –เฉวียนมา  แม้ความสูงจะอยู่ในระดับที่ไม่สูงมากนักและ
นักบินมืออาชีพของเราจะขับแบบไม่ผาดโผน  แต่เปิดประตูเครื่องไว้โล่งๆ อย่างที่เห็นในภาพ
มีสายรัดเอวเพียงแค่เส้นเดียวที่ยึดไว้กับที่นั่งก็ทำเอาใจเต้นตุ๋มๆ ต่อมๆ   ลมพัดแรงมากๆแทบ
จะพัดพาร่างอันบอบบางของผู้เขียนปลิวไปจากเครื่อง  กำชับน้องคนหนึ่ง ให้นั่งทับขาไว้ให้
หน่อยห้ามปล่อยโดยเด็ดขาด   จึงกดชัตเตอร์ได้ภาพมาเล็กน้อยพอประมาณ  แต่ช่างภาพ
ตัวจริงจากทางฝ่ายทหารและของโรงเรียนอีก ๒  ท่านได้ภาพที่สมบูรณ์อีกหลายร้อยภาพ
ดูภาพถ่ายทางอากาศจากฝีมือของผู้เขียนไปพลางๆ ก่อนแล้วกันค่ะ

                 

               

               

               

               

               

               

               

               

               

           
                       ก็แค่นี้แหละ …….เฮลิคอปเตอร์ !