บทกวีรางวัลพานแว่นฟ้าชนะเลิศปี ๒๕๕๒
“กระดาษแผ่นดิน”
ณ ที่นี้สุขดีกว่าที่ไหน ประชาธิปไตยเบ่งบานเต็มลานฝัน
ไม่สร้างกฎกติกาให้ฆ่ากัน ไม่ขีดคั่นพื้นที่ด้วยสีใด
เจ้าปกครองเขตแดนแผ่นกระดาษ ตวัดวาด....เส้นสื่อ....แสนซื่อใส
ความตั้งใจจานเจือจากเนื้อใจ ปาดเหงื่อไคลจนแก้มน้อยเปื้อนรอยดำ
บอก “พ่อจ๋า ดูซิ...นี่ภาพหนู ยกรูปชู...แย้มยิ้ม อย่างอิ่มหนำ
ตามองเพ่ง สักพัก แล้วพึมพำ กลั่นน้ำคำหยาดเยาว์เล่าเรื่องราว
ว่า “ตรงนี้หนูวาดราษฎร” พานแว่นฟ้าคืออาภรณ์ผ่อนร้อนหนาว
หน้าทุกหน้าอาบยิ้มอิ่มนานยาว ใต้ดวงดาวสันติภาพทาบแสงทอ
ไม่ลงสี หนูคงไม่ลงสี ไม่อยากมี เหลือง – แดง แบ่งแม่พ่อ
เช่นร้อยพันอันธพาลผ่านหน้าจอ บ้างหลอกล่อบ้างก่นด่าไม่น่าฟัง
เขาคงมีภาพวาดกระดาษเขา หลอมรูปเงาร้ายร้ายระบายหวัง
เขาคงขีดสงครามความเกลียดชัง สงสารจัง กระดาษ, ราษฎร
อยากลบรอยลบล้างด้วยยางลบ หยุดจุดจบหดหู่ อุทาหรณ์
ก่อนตะกอนสกปรก ตกตะกอน ฝังทุกข์ร้อน แนบภาพตราบนิรันดร์
ณ ที่นี่ นาทีนี้ คือที่ไหน ? ใครหนอใครแลเหลียวหนึ่งเสี้ยวฝัน
กับสังคมแตกต่างถึงทางตัน ภาพเหล่านั้น ลบเลือน เปื้อนน้ำตา
นิตยาพูนเพิ่ม
นักเรียนโรงเรียนสทิงพระวิทยา
เป็นความภาคภูมิใจของคนครูที่มีต่อลูกศิษย์ นะครับ
จาก กานท์กวี
คนสทิงพระ ศิษย์เก่าสทิงพระวิทยา
พลอยปลาบปลี้มใจไปด้วย
ขอบพระคุณที่นำมาแบ่งปันค่ะ