แม่ไม่ได้ยืนรอตรงนั้น แต่แม่ค่อยๆ ไต่ไม้ซุง ที่น้ำปรื่มพอท่วมเท้า ข้ามมาหาผู้เขียน อย่างกล้าหาญ

    บ้านเดิม ที่อยู่ตั้งแต่สมัยเด็กๆ จนกระทั่งเข้าเรียน เขาเรียกกันว่า บ้านเขาระเบิด เพราะมองไปรอบๆ จะเห็นภูเขาสูงต่ำหลายลูก รายล้อมบ้านเรา แน่นอนว่าเมื่อถึงคราวหน้าฝน น้ำป่าก็จะหลากมาตามลำห้วย ท่วมสะพานไม้ ที่ทำด้วยซุงเป็นท่อนๆยาวสัก สิบเมตร เป็นซุงสองท่อน ที่วางขนานกัน นอกจากใช้เดินข้ามลำห้วยด้วยเท้าแล้ว คนขับรถฝีมือดีๆ อย่างคุณพ่อ ก็สามารถขับรถผ่านไปได้สบายๆ

  สมัยเป็นเด็กนักเรียน บ้านก็ไกลจากโรงเรียนประมาณ ๔ กม. คุณครูจะเข้าใจ และไม่เคยว่า เด็กที่มาจากหมู่บ้านเขาระเบิดนี้ จะมาโรงเรียนสายเป็นประจำ เพราะต้องเดินไปนั่นเอง เดินไปและเดินกลับ อยู่หลายปี

  ฤดูฝนเป็นวันคืนที่คาดเดาไม่ได้ว่า น้ำใหญ่จะมาเมื่อไหร่ เพราะอยู่ใกล้เขา และถ้าฝนตกหนักติดต่อกันหลายชั่วโมง นั่นก็แปลว่า น้ำจะท่วมสะพานไม้ซุงแน่นอน

 ณ สะพานไม้ซุงนั้น คิดถึงเมื่อไหร่ ผู้เขียนก็จะคิดถึงแม่ทุกครั้งไป ในวันที่น้ำท่วมสะพาน เป็นวันที่น่ากลัวมาก สำหรับเด็กๆ เพราะดูสายน้ำจะเชี่ยวกราก บางครั้งท่วมปริ่มๆ ท่อนซุง แต่เท้าเล็กๆของเด็กๆ ก็ไม่น่าจะทานแรงน้ำไหว มันน่ากลัว ใจหาย และพาลจะร้องไห้อยู่ตรงนั้น เพราะกลัวจะกลับบ้านไม่ได้

 เช้าวันหนึ่งที่เราไปโรงเรียน ไม่มีวี่แววว่าฝนจะตกหนัก จนน้ำใหญ่จะมา แต่ภัยธรรมชาติ ก็ไม่เคยบอกใครได้ เย็นวันนั้น คุณครูรอให้ฝนหยุด จึงปล่อยเด็กกลับบ้าน แล้วเราก็เดินมาถึง สะพานซุงตรงนั้น ปีนี้ น้ำขุ่นคลั่ก หมุนเกลียวน่ากลัว ผู้เขียนและเพื่อนใจเสีย บอกแล้วว่ากลัวน้ำ เพราะเคยจมน้ำมาก่อน ฝนก็ตั้งท่าจะตกอีก มืดครึ้ม น่าวังเวงใจ อยากจะร้องไห้ แต่พอผู้เขียนถึงหัวสะพาน ก็พบว่า แม่ผู้เขียนมารอรับที่หัวสะพาน อีกด้านหนึ่งแล้ว แม่ไม่ได้ยืนรอตรงนั้น แต่แม่ค่อยๆ ไต่ไม้ซุง ที่น้ำปรื่มพอท่วมเท้า ข้ามมาหาผู้เขียน อย่างกล้าหาญ แม่เดินอย่างระมัดระวัง แล้วก็บอกว่า "อย่าข้ามมา รอตรงนั้น ๆ"

  ผู้เขียนมีความร้สึกว่า สะพานนี้ ช่างยาวเสียจริงๆ ทำไมแม่เดินมาช้า และใช้เวลามาก แต่แม่ก็ข้ามมาจนได้ แม่โอบกอดผู้เขียน เอามือลูบหัวที่เปียกละอองฝน อกแม่อบอุ่นจัง เหมือนมีพลังความร้อนที่พอเหมาะ สร้างความผ่อนคลายในใจ ลบล้างความหวาดกลัวได้หมดสิ้น แล้วแม่ก็พาผูัเขียนข้ามสะพานกลับบ้าน รวมทั้งเพื่อนที่มาด้วยกัน

  แปลกนะเวลาล่วงเลยมานานมาก และแม่ก็จากผู้เขียนไปแสนนานแล้วด้วย แต่ภาพทรงจำ แจ่มชัดเสมอ

คิดถึงแม่

แม่ผู้สร้างความอบอุ่นในหัวใจลูกเสมอ แม่ผู้มาปกป้องภัยให้ลูกทันเวลาเสมอ และแม่ก็ไม่เคยทิ้งให้ลูกผจญภัยนานาประการตามลำพังเลย ตราบกระทั่งวันสิ้นอายุขัยของแม่

 ทุกวันแม่ ผู้เขียนจะตั้งใจคิดถึงแม่เป็นพิเศษ และเรื่องราวระหว่างเรา ก็ผุดขึ้นมาจากใต้สำนึก ที่เหมือนจะลืมเลือนไปแล้ว

  อยากส่งความคิดถึง ให้ล่องลอยไปสู่คุณแม่ ด้วยความรักที่ไม่เปลี่ยนแปร ด้วยความโหยหาที่เต็มหัวใจ แม่อยู่ที่ไหน ขอให้แม่เป็นสุขทุกเมื่อเชื่อวัน และภาคภูมิใจ ที่ได้เกิดเป็นลูกของแม่ค่ะ

  รักแม่เสมอ


อิ่มอุ่น im-unn - ศุ บุญเลี้ยง