สำหรับตัวข้าพเจ้านั้น เมื่อตอนเด็กๆ ข้าพเจ้าเรียกได้ว่าเป็นพวก"ไม่มีระเบียบวินัย"เอาซะเลย วันๆเอาแต่ทำเรื่องมีสาระน้อยๆ  (ไร้สาระ ^^) เรื่่องความรับผิดชอบก็ไม่ค่อยจะเอาไหน เรียกได้ว่า ณ ตอนนั้นไม่มีวี่แววที่จะมาเป็นนักศึกษาแพทย์เช่นในปัจจุบันได้เลย แต่จากวันนั้น จนมาถึงวันนี้ ข้าพเจ้าก็มีประสบการณ์ช่วงหนึ่งของชีวิตที่ทำให้ข้าพเจ้า"เปลี่ยนแปลง"

 

    

โรงเรียนของหนู ^^

 

        เรื่องนี้เกิดขึ้นสมัยข้าพเจ้าเรียนอยู่ชั้น ป.5 และ ป.6 ข้าพเจ้าศึกษาอยู่ที่โรงเรียนอนุบาลนครปฐมอยู่ห้อง ป.5/1 และ ป.6/1 มีครูประจำชั้นชื่อคุณครูดวงทิพย์ เกษมสุข ตลอดเวลา 2 ปีที่อยู่กับคุณครูดวงทิพย์นั้นเป็นช่วงที่ข้าพเจ้ารู้สึกอึดอัดไม่น้อย ที่จะต้องมาอยู่ในกฏระเบียบเฮี้ยบๆที่คุณครูตั้งขึ้น นอกจากนั้นครูยังชอบให้ทำไรแปลกๆที่นักเรียนห้องอื่นเข้าไม่ต้องทำ เช่น ตอนเช้าๆ คุณครูก็จะให้นักเรียนมาโรงเรียนตั้งแต่ประมาณ 7 โมง และมายืนต่อแถวอ่านหนังสือให้ครูฟังคนละ 2-3 หน้า แล้วแถมยังไม่ใช่อ่านผ่านๆ ยังต้องออกเสียงและสะกดคำให้ถูกต้องอีกด้วย ถ้าสะกดคำไหนผิดคุณครูก็จะให้ไปคัดไทยในสมุดคัดไทยอีกด้วย(นักเรียนของคุณครูจะต้องมีสมุดคัดไทยคนละ 1 เล่มและคัดด้วยปากกาหมึกซึม)

        นอกจากนั้นตอนกลางวันที่นั่งรับประทานอาหารอยู่ในห้อง คุณครูก็จะเปิดทีวีให้ดูข่าวไปด้วย พอรับประทานอาหารกันเสร็จแล้ว ก็จะสุ่มนักเรียนให้ออกมาสรุปข่าวให้เพื่อนฟัง เรียกได้ว่าตอนนั้น ข้าพเจ้าและพวกเพื่อนๆต้องคอยระแวงทานข้าวไป ฟังข่าวไปเลยทีเดียว แล้วครูดวงทิพย์ก็ยังชอบหางานอะไรมาให้เราทำเป็นประจำ เช่น เย็บผ้า ทำอาหาร ซึ่งครูก็จะหาอุปกรณ์มาให้ และให้เราลองทำจริงๆ เรียกได้ว่าตอนนั้นข้าพเจ้าต้องอยู่ในกฏระเบียบสารพัดของคุณครู ต้องทำตัวเรียบร้อย แต่งตัวเรียบร้อยตลอดเวลา ซึ่งข้าพเจ้ารู้สึกไม่ชอบเอาซะเลย

 

คุณครูดวงทิพย์ ^^

 

        แต่เมื่อเวลาผ่านไปเมื่อข้าพเจ้าได้โตขึ้น ข้าพเจ้าก็เริ่มเข้าใจสิ่งที่ครูพร่ำสอน ครูดวงทิพย์จะพูดเสมอว่า "ต่อให้มีความรู้มากแค่ไหน ถ้าพึ่งตนเองไม่ได้ ก็อยู่ไม่ได้" ครูจะสอนเสมอว่า ต้องรู้จักมีวินัยในตนเอง มีความรับผิดชอบ และพยายามอยู่ให้ได้ด้วยตนเอง

 

        ข้าพเจ้ารู้สึกว่าที่ข้าพเจ้าสามารถพัฒนาตนเองจากเด็กไม่เอาไหน จนมามีวันนี้ได้ ก็เพราะการฝึกฝนของครูดวงทิพย์ แม้ตอนนั้นข้าพเจ้าอาจจะยังเด็กและไม่เข้าใจ แต่เมื่อโตขึ้นข้าพเจ้าก็รู้สึกเลยว่า หลากหลายคำสอนของครูนั้นสำคัญขนาดไหน

 

กลับไปหาคุณครู (ครูยังจำชื่อลูกศิษย์ทุกคนได้อยู่เลย ^^)

 

ปล. สุดท้ายนี้ผมขอขอบคุณ "คุณครูดวงทิพย์" มากๆนะครับ ที่อบรมสั่งสอนผมจนมีวันนี้ได้ (เพิ่งจะไปลาครูก่อนมาขอนแก่นนี่เอง) ผมรู้นะ คุณครูก็ภูมิใจกะลูกศิษย์คนนี้ใช่ไหม๊ล่ะ? ^^ ผมก็ภูมิใจที่มีครูอย่างครูดวงทิพย์ครับ

                                                                                       รักและเคารพคุณครูเสมอ ^^

 

เอกสารอ้างอิง

http://www.anubannp.com/modules/mypage/index.php

 

ภาคผนวก

มาฟังความรู้สึกของข้าพเจ้ากันหน่อยดีกว่า

ปล.ในคลิปอาจจะเสียงเหน่อๆ แต่ไม่ใช่เพราะเราพูดเหน่อนะ กล้องมันไม่ดีต่างหาก ^^