เมื่อก่อนดิฉันไปเรียนบริหารที่โรงพยาบาลรามาธิบดี   ดิฉันเห็นเพื่อนๆเล่นคอมและเอารูปมาใส่คอมและดูรูปกัน   ดิฉันแอบอิจฉาเพื่อนๆแต่ขณะนั้นยังไม่มีความรู้เรื่องKMทำให้จบมาถ่ายรูปดิจิตอลก็ไม่ค่อยเป็น   หลังจากเริ่มหัดเขียนblog ดิฉันเห็นด้วยกับปิ่ง พัชรา (บำราศ)ว่าการเขียนblogทำให้เกิดสุข    ดิฉันคิดว่าน่าจะทำให้เกิดบุญมหาศาล   ยกตัวอย่างจากประสบการณ์ของตัวเอง

1     เราเขียนถึงแต่สิ่งที่ดีๆของคนอื่นและตัวเอง   เวลาเขียนจะมีแต่ความสุข   ผู้ถูกกล่าวถึงก็เกิดสุข

2     เรานำความสำเร็จของน้องๆในหน่วยงานแต่ละคนมาเขียนทำให้เกิดการเรียนรู้จากความสำเร็จ      สารสุขจะหลั่งออกมา    ถ้าเรียนจากปัญหาเริ่มต้นก็หาคนทำให้เกิดปัญหา   ยังหาตัวไม่ได้แต่เกิดความขัดแย้งก่อน   สารทุกข์จะหลั่งออกมา

3     ถ้าพวกเราซึ่งพอจะเขียนเป็นไปแนะนำเจ้าหน้าที่เราให้หัดเขียนโดยมียุทธศาสตร์หนึ่งคนแนะนำห้าคน คล้ายๆการขายตรง   น่าจะทำให้เจ้าหน้าที่เราสามารถเรียนคอมผ่านการเขียนblog   งานของสถาบันในการพัฒนาข้อมูลน่าจะไปได้รวดเร็วนะคะ   ก็จะเป็นบุญใหญ่เลยค่ะ

4     ในการสอนผู้อื่นเราจะพัฒนายิ่งขึ้นเพราะจะมีการลปรร.กันทำให้เราจะไปพัฒนาตัวเองมากขึ้นนึกถึงความเก่งของตัวเองก็จะทำให้เรายิ้มอยู่เสมอ

5     ช่วงที่มีการถ่ายทอดกันจะมีพลังของเมตตาทำให้เรามีความสุขและบุญจะเกิดขึ้นค่ะ

6     สำหรับตัวดิฉันทำให้ภาษาไทยเขียนถูกต้องมากขึ้น   แต่ก็ยังผิดบ่อยๆก็ต้องขออภัยท่านผู้อ่านที่ภาษาไม่เก่งแต่ใจร้อน   ทำให้เขียนผิดไปบ้าง

เข้าใจว่ายังมีอีกหลายข้อ   กรุณาลปรร.ได้ค่ะ