สิ่งที่ผมมักจะเห็นก็คือ ผู้คนที่กราบไหว้พระพุทธรูปหรือสิ่งศักสิทธิ์แล้วอธิฐานขอให้สมหวังในสิ่งต่างๆ ซึ้งเมื่อก่อนผมเองก็เป็นเช่นนั้น แต่เมื่อได้ศึกษาเรื่องพระพุทธศาสนามากขึ้น ก็เข้าใจว่าพฤติกรรมเช่นนั้นเป็นเรื่องที่งมงาย เราไม่สามารถขอแล้วได้เลย ถ้าไม่รู้จักการลงมือทำ และสิ่งที่พวกเราขอกันนั้นก็แสดงถึงตัณหาที่ยังมีอยู่
การกราบไหว้พระพุทธรูปนั้นมีเหตุสมควรอยู่ คือ กราบไหว้เพื่อระลึกถึงพระคุณของพระพุทธเจ้าหนึ่ง กราบไหว้เพื่อระลึกถึงพระคุณของพระธรรมหนึ่ง และกราบไหว้เพื่อระลึกถึงพระคุณของพระสงฆ์หนึ่ง นอกเหนือจากนี้ควรเป็นไปเพื่อการดับกิเลสตัณหา มิใช่เพื่อสนองตัณหา
[แล้วเรื่อง การไปไหว้พระ 9 วัด หรือการแห่กันไปไหว้พระพุทธรูปดังๆ ก็เป็นเรื่องตลกอีกเช่นกัน เพราะพระพุทธรูปเป็นเพียงแค่สิ่งสมมุติเท่านั้น จะไหว้ที่ไหนก็เหมือนกัน]
แต่ก็เข้าใจนะว่าคฤหัสถ์อย่างเราๆ ท่านๆ เรื่องเช่นนี้ก็เป็นธรรมดา แต่เราก็ควรที่จะเข้าใจว่าการกล่าวภาวนาหรืออธิฐานนั้นควรกล่าวหรืออธิฐานเพื่อขอข้อปฎิบัติจะเหมาะสมกว่า เช่น ขอศีล ขอพร(ข้อคิดเตือนสติ) ขอแนวทางการแก้ปัญหาชีวิต ขอข้อปฎิบัติในการครองเรือนอย่างเป็นสุข ขอกำลังใจ ขอสติ ขอให้พระธรรมเป็นที่พึ่ง เป็นต้น และสิ่งที่กล่าวมาข้างต้นคงขอจากพระพุทธรูปไม่ได้แน่ แต่เราจะต้องไปขอจากพระสงฆ์จึงจะถูกต้อง
และเมื่อได้ศีลได้พรมาแล้วก็นำไปบูชาด้วยการปฏิบัติ ด้วยล่ะกัน
