ได้ยินอยู่บ่อยๆว่า เราฝากความหวังความฝัน อนาคตของชาติบ้านเมืองไว้กับเด็กๆรุ่นใหม่อยู่เรื่อยๆ บางทีก็รู้สึกแทนเด็กๆว่า ผู้ใหญ่นี่แปลกจริงๆ ทำไมตัวเองกำลังอยู่ในจุดที่ลงมือทำให้เกิดอะไรก็ได้อยู่ตรงนี้ ยังทำอะไรไม่ได้เลย แล้วจะมาฝากความหวังคาดหมายให้เด็กเป็นอย่างนั้นอย่างนี้

เลี้ยงลูกสามคนมาด้วยความตั้งใจว่า อยากให้เขาเป็นคนรับผิดชอบตัวเอง รู้หน้าที่ ซึ่งสำหรับตัวเองแล้วถือว่าเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด เพราะเมื่อเราดูแลตัวเองได้ รู้ว่าอะไรที่เราต้องทำแล้วทำให้ดีที่สุด เราก็จะเป็นพลังที่สำคัญของสังคม ไม่เป็นภาระของใคร

มาถึงวันนี้ที่ได้เห็นลูกๆซึ่งถือว่ายังไม่พ้นวัยรุ่น เป็นคนดี รู้หน้าที่ ได้เห็นวิธีคิด วิถีปฏิบัติของลูกแล้วก็รู้สึกยินดี ทั้งสามหนุ่มเป็นคนที่ปิดไฟทันทีที่ไม่ใช้ ไม่ทิ้งขยะไม่เป็นที่เป็นทาง เคารพกฎต่างๆของสังคม พวกเขาจะเป็นคนที่มีความรับผิดชอบต่อสังคม ดีใจที่พวกเขาเป็นกระจกสะท้อนเราให้ตั้งใจที่จะเป็นต้นแบบที่ดี

เขียนบันทึกนี้เพราะอยากจะเตือนสติพวกเราผู้ใหญ่ในสังคมนี่แหละค่ะ เวลาได้เห็นลูกวิพากษ์วิจารณ์เรื่องต่างๆแล้ว รู้สึกว่าเด็กๆทั้งหลายก็คงคิดแบบนี้ หากเราตำหนิติเตียนผู้อื่นในเรื่องใด เราต้องเตือนตัวเองไปด้วยว่า เราต้องไม่ประพฤติปฎิบัติเช่นนั้น ไม่ต้องคาดหวังให้ใครทำอะไร หน้าที่ของเราคือ ทำสิ่งที่เราคิดว่าดีให้ได้ แล้วเราก็จะเป็นแบบอย่างให้ผู้อื่นได้เอง โดยเฉพาะลูกๆของเราเอง