เมื่อเราเป็นครู คือ ผู้สอนให้นักศึกษามีความรู้ ความเข้าใจในเนื้อหาวิชา มีทักษะ และมีจิตสำนึก
ของการนำไปใช้ให้เกิดประโยชน์ต่อไป เราได้เตรียมสอน เตรียมเนื้อหา เตรียมเอกสารหลายครั้ง รู้สึกว่า
มีความพยายาม มีความตั้งใจเป็นอย่างดีได้พยายามจัดกิจกรรม ปรับเปลี่ยนกระบวนการสอน แต่เมื่อมีการ
ประเมินผลเมื่อสิ้นสุดการเรียนการสอน จะพบว่านักศึกษาส่วนหนึ่งไม่ผ่านเกณฑ์ เมื่อมีการนำความรู้ไป
ฝึกปฏิบัติพบว่านักศึกษาส่วนหนึ่งนำไปใช้ไม่ได้ หรือใช้ไม่ถูกต้องและสิ่งสำคัญที่สุด เราพบว่าไม่มี
จิตสำนึกของการอยากให้บริการ อยากนำความรู้ไปใช้ให้เกิดประโยชน์ต่อผู้รับบริการอย่างแท้จริง จาก
ตัวอย่างเมื่อทำกิจกรรมนอกเวลา หานักศึกษาที่มีจิตอาสา จะหาได้ยากมากจะต้องเป็นการบังคับตามระบบ
ของวิทยาลัย
เราได้นั่งทบทวนกับปัญหาเหล่านี้อยู่เสมอว่าเราจะทำอย่างไรในขั้นต้นที่จะทำให้นักศึกษารู้เรื่อง
ทำข้อสอบได้ นำไปใช้ในการฝึกงานเป็นและเรื่องของการมีจิตสำนึกในการให้บริการ เป็นโจทย์ที่ยากมาก
ในขั้นต่อไป
- ในด้านความรู้ ความเข้าใจ ได้พยายามทำเป็นกลุ่มย่อยเพราะเริ่มสังเกตพบว่าการสอนกลุ่มใหญ่นั้น
นักศึกษาส่วนหนึ่งตามไม่ทัน พื้นฐานสมาธิ ความจำที่ไม่เท่ากัน การสอนเป็นกลุ่มย่อยจะนำไปเป็นประโยชน์
ที่มากกว่า
- การฝึกปฏิบัติ เราได้พยายามเริ่มจากความง่าย ๆ ค่อยเป็นค่อยไปคอยสังเกตสีหน้า ความเพลิดเพลิน
อ่านผลงานบันทึกการเรียนรู้ ข้อเสนอแนะ หลังประชุมกลุ่ม และค่อย ๆแก้ไขปัญหา ในแต่ละกลุ่ม ถัดไป
ยังพยายามจัดการเรียนการสอนที่มีเป้าหมาย เพื่อให้นักศึกษารู้เข้าใจ ทำให้ ทำเป็น และอยากนำ
ไปใช้ก็รู้ว่าครูมีและเป็นส่วนสำคัญในการที่สร้างนักศึกษามาให้เป็นคนเก่ง คนดีได้ อ. เล่าโดย อาจารย์ สำรวม สุทธิสาคร ภาควิชา ภาควิชาการพยาบาลอนามัยชุมชนวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี จังหวัดนนทบุรี
