1) รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ.2550 มาตรา 4 ว่าด้วยเรื่องการคุ้มครองศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์
2) ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 312 ว่าด้วยเรื่องการลงโทษผู้เอาคนลงเป็นทาส หรือให้มีฐานะคล้ายทาส
3) พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ.2541 แก้ไขเพิ่มเติม โดยพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2551
4) พระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการค้ามนุษย์ พ.ศ.2551
4.1) มาตรา 33 – 41ว่าด้วยการกำหนดการให้ความช่วยเหลือและคุ้มครองสวัสดิภาพผู้เสียหายจากการกระทำความผิดฐานค้ามนุษย์ โดยเป็นการให้ความช่วยเหลือและคุ้มครองทางด้านสิทธิมนุษยชนต่างๆ เช่น เรื่องอาหาร, ที่พัก, การรักษาพยาบาล, การบำบัดฟื้นฟูทางร่างกายและจิตใจ, การให้การศึกษา, การฝึกอบรม, การให้ความช่วยเหลือทางกฎหมาย และการส่งกลับไปยังประเทศเดิมหรือภูมิลำเนาของผู้นั้น เป็นต้น นอกจากนี้ยังมีการช่วยเหลือและให้การคุ้มครองไปถึงสิทธิในการเรียกค่าสินไหมทดแทน รวมทั้งการดูแลคุ้มครองความปลอดภัยให้แก่ผู้เสียหาย
4.2) มาตรา 52 – 56 ว่าด้วยการกำหนดบทลงโทษสำหรับผู้กระทำความผิดฐานค้ามนุษย์สรุปได้ว่า ผู้ใดกระทำความผิดฐานค้ามนุษย์ ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่ 4 ปี ถึง 10 ปี และปรับตั้งแต่ 80,000 บาท ถึง 200,000 บาท สำหรับนิติบุคคลที่กระทำความผิดฐานค้ามนุษย์ ต้องระวางโทษปรับตั้งแต่ 200,000 บาท ถึง 1,000,000 บาท
