นิทานเรื่องนี้เริ่มต้นที่เพื่อนสมัยเรียนหนังสือคนหนึ่งเป็นรัฐมนตรี ท่านโทรศัพท์มาขอให้เป็นที่ปรึกษา เจรจากันแล้วตกลงกันว่าไม่ต้องแต่งตั้ง ขอให้เป็นการภายใน แต่ผ่านไปหลายเดือนก็ไม่ได้ไปประชุมตามที่เชิญ เพราะเชิญกระชั้น ไม่ว่างไป
วันหนึ่งได้รับจดหมายเชิญ ลงนามโดยผู้มีตำแหน่งสูงระดับรองปลัดฯ ขอรับการสนับสนุนการจัดการแข่งขันกอล์ฟการกุศล ... ชิงถ้วยเกียรติยศ รมต. ... ในเอกสารระบุการสนับสนุนดังนี้
• ทีม VIP 50,000 บาท
• ทีมทั่วไป 30,000 บาท
• ประเภทบุคคล 6,000 บาท
• สนับสนุนโดยไม่ส่งทีมสมัคร ... บาท
ผมเอาเรื่องไปเล่าให้ผู้ใหญ่ระดับผู้น้องฟัง ท่านบอกว่า “อาจารย์ไม่รู้ว่าการเป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีของอาจารย์มันต่างจากคนทั่วๆ ไป โดยทั่วไปคนเขาจ่ายเงินเพื่อให้ได้ตำแหน่งที่ปรึกษารัฐมนตรี เพื่อจะได้พิมพ์นามบัตรเอาไปใช้ประโยชน์ ดังนั้นการขอรับการสนับสนุนจากที่ปรึกษารัฐมนตรีจึงเป็นเรื่องธรรมดา และที่ปรึกษารัฐมนตรีโดยทั่วไปก็จะยินดีจ่าย”
เห็นความซื่อบื้อของ “ผม” ในนิยายไหมครับ
เป็นนิยายชีวิต ที่จารึกไว้เป็นปรากฏการณ์ทางสังคม ไม่มีความประสงค์จะกล่าวร้ายหรือตำหนิใคร
วิจารณ์ พานิช
๒๕ มิ.ย. ๕๒
ก็ดีนะ