ในช่วงตอนหกโมงเย็น รายการของที่ต้องใช้ต่างๆ ถูกส่งมาถึงมือสารถีจักรยานมือหนึ่ง

ซึ่งมีเบรคก็คือเท้าของคนขี่ กระบุงใส่ของผูกติดท้ายรถ ค่อยๆ ขี่อย่างระมัดระวังลัดเลาะไปตามเส้นทางในเมืองที่สงบเงียบ อุทัยธานี

เมื่อถึงร้านจิงฮะก็สั่งของ เอากาแฟ 2 ถุง ถุงเย็น 5*9 ครึ่งโล ยางวง 1 ถุง ...เมื่อได้ของครบ จ่ายสตางค์ ตรวจสอบเงินทอน

ก็ไปซื้อของอย่างอื่นต่อ กระดาษทิสชู่ ช้อน สบู่ ยาหม่อง ยาดม ฯลฯ ตามรายการที่ได้รับไป เลือกสรรจนครบ..ของที่กระบุงท้ายรถก็เต็ม ขี่รถช่วงนี้ก็ต้องระวังให้ดีหน่อยเพราะของหนักแรงเฉื่อยก็มีมากและคนขี่ยังอยู่ประถมอยู่เลย นำของกลับมาบ้านตรวจสอบให้เรียบร้อยว่าถูกต้องเพราะถ้าขาดเดือดร้อนแน่ พรุ่งนี้ของขาดแน่นอน ช่วงตรวจสอบกับย่าก็ใจคอตุ๋มๆ ต่อมๆ เรียบร้อยก็ผ่านครับ..

"เข้านอนแต่หัวค่ำ พรุ่งนี้...ตีสี่ต้องตื่นแล้ว" เสียงย่าเตือน 

เราก็เข้านอนด้วยความอ่อนเพลีย นอนสบายจริงๆ เผลอแปล็บเดียวย่าเรียกแล้ว ต้องรีบออกมาทำธุระส่วนตัว ขนของลงใส่รถเข็นขายของ ก่อไฟตั้งน้ำ และก็รีบไปตั้งร้านอย่างรวดเร็ว ไปถึงก็รองรถเข็นขายของให้เรียบร้อย กางโต๊ะ กางเก้าอี้ ตักน้ำ จัดของให้พร้อมสำหรับการขาย เมื่อจัดของเรียบร้อยแล้วหากน้ำยังไม่เดือดก็ใช้พัดเร่งไฟ เร่งเข้าๆ เพียงไม่นานน้ำก็เดือด

หันมาดูเวลาก็ตีห้าแล้ว ญาติผู้ป่วยก็เริ่มลงมาหาของกินกันแล้ว เสียงเรียกลูกค้าดังระงมเลย 

"กาแฟหนึ่งแก้วครับป้า" เสียงลูกค้าสั่ง กระบวนการต่างๆ ก็เริ่มขึ้น ทุกคนก็ประจำหน้าที่ ช่วยกันทำในส่วนที่รับผิดชอบและทำได้ สนุก ตื่นเต้น มีทั้งเร่งมีทั้งดุ ทั้งสั่งการ เต็มไปหมด 

พอขายแก้วแรกได้ลูกค้าก็จะมามากขึ้นๆ ซักตีห้าครึ่งได้ มือเนี้ยเป็นระวิงเลย เสียงช้อนที่คนกระทบแก้วดังถี่  กิ๊กๆๆๆๆ วุ่นวายโกลาหล พอควร ชุลมนเรื่อยไปจนคนซา

ก็ซักเกือบเจ็ดโมงได้ช่วงนี้ของต่างๆ ในตลาดน้อยภายในโรงพยาบาลก็สพรั่งไปด้วยอาหารการกินมากมาย ฟ้าสรางของทุกอย่างก็พร่องไปเยอะ ผมเองก็ตั้งหลักได้ หิวครับ.. โอวัลตินกับขนมปังก็ถึงท้อง

อึมม มันอร่อยมากๆ เลย น้ำเดือดๆ กับการชงโอวัลติน ชงกาแฟเนี่ย..ช่างเข้ากันเข้ากัน

 

/ สร้างสุขในชีวิตประจำวัน / ลองทำเว็บบล็อคกันไหม / กาแฟ /การจัดการด้านเสียง /

/ เคล็ดลัพธ์ต่างๆ ในการดูแลคอมพิวเตอร์ /