สุดที่รักของลูกผู้ชาย เธอคือดอกไม้หอม สารถี

เธอคนเดิมที่ขับขบวนบทกวี



สุดที่รักของลูกผู้ชาย เธอคือดอกไม้หอม สารถี


ประคับประคองใจให้เสรี ขับตระเวนชีวีคีตกานต์


ฉันอยู่ได้เพียงเธอเสมอฝัน บทประพันธ์มหากาพย์ความอ่อนหวาน


กรุ่นเกสรความรักแห่งวันวาน สุดใจ จิตวิญญาณทระนง


บางสายทางรวนเรเพนจร เราแรมรอนซับเหงื่อเหนือปีกหงส์


ยามนิทรากอบดาวมาร้อยวง ต่างมงกุฎจินดาเพชรมณี


บางขณะห่างเหินเกินเร้นกาย ลูกผู้ชายยังรักเธอคนนี้


คนเดิมที่ขับขบวนบทกวี พาฉันถึงที่หมาย ณ. ปลายทาง


ด้วยอานุภาพแห่งความรัก ฝ่าฟันอุปสรรคคำถากถาง


ฉันจะแปลคำเย้ยหยันอันจืดจางหมายรางชางชีวิตของสองเรา


ก่อนฟ้าชุ่มดินฉ่ำกระหน่ำฝน ทุกอย่างดูมืดมนถนนเหงา


บางสิ่งไม่เชื้อเชิญเกินคาดเดาหมื่นเท่าพันทวีเรามีรัก


ฉันเชื่อมั่นศรัทธาพลานุภาพ ไปจนตราบพลังรักสารถี


เธอคนเดิมที่ขับขบวนบทกวี พาเราถึงที่หมายอย่างปลอดภัย


เที่ยง ตรง
๒๐ มิถุนายน ๒๕๕๐
สิงหา สัตยนนท์