วิญณาณ

ฉันได้มีโอกาสไปเข้าค่ายที่ต่างจังหวัด ซึ่งเป็นค่ายที่จัดมาเพื่อสร้างความสัมพันธ์ระหว่างคนในชมรม พวกเราได้พักบ้านพักที่อยู่ใกล้กับโบสถ์ของศาสนาคริสต์  เมื่อถึงที่พักเพื่อนๆของฉันก็จะแย่งกันนอนตรงกลาง เพราะส่วนมากจะกลัวผีกัน  ฉันเป็นคนที่ชอบแกล้งเพื่อน โดยจะชอบอำเพื่อน หลอกเพื่อนบ้าง  ซึ่งมีเพื่อนของฉันคนหนึ่งเค้าจะเป็นคนกลัวผีมาก  ฉันก็จะแหย่และอำเค้าเรื่องผีตลอด คิดว่ามันเป็นเรื่องสนุก เมื่อกิจกรรมสร้างความสัมพันธ์ระหว่างคนในชมรมเสร็จสิ้น พวกเราก็กลับมาที่กรุงเทพฯ ฉันล้มตัวนอนบนเตียงกับเพื่อนขณะที่หลับอยู่นั้น สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ฉันรู้สึก หายใจไม่ออก จะลุกไปไหนก็ไม่ได้  ฉันพยายามดิ้นสุดชีวิต แต่ก็ขยับไม่ได้อยู่ดี แล้วตอนเช้าฉันก็สะดุ้งตื่นขึ้นมา และคิดว่าตนเองคงจะโดนผีอำแน่ๆ แต่โดยส่วนตัวแล้วการโดนผีอำเป็นเรื่องที่ปกติ และธรรมดามากๆ

ฉันไม่ได้คิดอะไรก็ยังไปเรียน ดำเนินชีวิตตามปกติ แต่แล้วก็เกิดเหตุแบบนี้หลายวันติดต่อกัน จนฉันเริ่มทนไม่ได้ ยิ่งคืนสุดท้ายที่ฉันจำได้ ขณะที่ฉันอยู่ในอาการครึ่งหลับครึ่งตื่นอยู่นั้น แล้วก็โดนผีอำอีกตามเคย พลันฉันก็เหลือบมองไปเห็นผู้หญิงผมยาว นั่งอยู่ปลายเตียง ฉันตกใจมาก เรียกให้เพื่อนตื่น เพื่อนก็ไม่ได้ยิน พยายามลุกขึ้นมาก็ไม่ได้ จนรุ่งเช้าฉันตื่นขึ้นมาแล้วโทรไปเล่าให้แม่ฟัง แม่บอกให้ทำบุญตักบาตรและอุทิศส่วนกุศลให้กับผู้หญิงคนนั้น ฉันทำตามคำแนะนำแม่แต่โดยดี และจากนั้นมาฉันก็ไม่เคยได้เห็นผู้หญิงคนนั้นอีกเลย แต่ที่ฉันติดใจสงสัย ก็คือ ทำไมต้องเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นกับฉัน รึว่าจะเป็นความคึกคะนองที่ฉันชอบอำเพื่อน หลอกเพื่อนเรื่องผี  หรืออย่างไร

ปล. โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน *-*