แพทย์สามารถช่วยชีวิตให้รอดได้ แต่ไม่สามารถช่วยสมองให้ฟื้นได้

          โกตาอายุเกือบจะหกสิบแล้วมีอาชีพค้าขาย  แต่ระยะหลัง ๆ นี้แกค้าเล็กลงเพราะลูก ๆ โตหมดแล้วประกอบกับสุขภาพไม่ค่อยจะดีเพราะเป็นเบาหวาน  แกพยายามควบคุมระดับน้ำตาลในเลือดไม่ให้สูงโดยการควบคุมอาหาร  ออกกำลังกายอยู่เป็นประจำ  และกินยาควบคุมเบาหวานตามที่แพทย์สั่ง

                เย็นวันหนึ่ง  โกตาไปวิ่งออกกำลังกายในสวนสาธารณะเหมือนทุกวัน  แต่วันนี้แกอดอาหารและวิ่งมากกว่าปกติ  ฉับพลันนั้นเองแกก็ชอล์คหมดสติ  และหยุดหายใจ   เพื่อน ๆ ที่วิ่งอยู่ใกล้ ๆ ก็ตกใจกรูกันเข้ามาช่วยเหลือ  หนึ่งในนั้นมีคนหนึ่งรู้วิธีการผายปอดและกระตุ้นให้หัวใจเต้น  แล้วนำโกตาส่งโรงพยาบาลเอกชนอย่างรวดเร็ว  แพทย์ก็เข้ามาทำการรักษาแต่เกินความสามารถของแพทย์ในโรงพยาบาลต่างจังหวัด  ต้องส่งแกไปรักษาที่โรงพยาบาลในกรุงเทพอย่างรวดเร็ว  ภรรยาและลูก ๆ ก็เหมาเครื่องบินพาแกไปโรงพยาบาลเอกชนมีชื่อ  แพทย์ก็ทำการรักษาจนร่างกายแกหายเป็นปกติ  แต่อนิจจาสมองส่วนที่ควบคุมความจำของแกสียไปเสียแล้ว  แกจำใคร ๆ ไม่ได้  จำเหตุการณ์อะไรไม่ได้ 

                ปัจจุบันญาติต้องคอยดูแลอย่างใกล้ชิด   แต่ดูเหมือนแกจะมีความสุขมาก  หน้าตาผ่องใส  ปราศจากความคิดกังวลใด ๆ