วันหนึ่ง  ครูอ้อยต้องเดินทางไปอบรมในใจกลางกรุงเทพฯ  ครูอ้อยไม่ขับรถไปเอง  เพราะรู้ว่า.....สถานที่ที่จะไปนี้  อยู่ที่สถานีรถไฟฟ้าใต้ดินพอดี  ประกอบกับ  บ้านของครูอ้อย  ก็อยู่ใกล้สถานีรถไฟฟ้าใต้ดินด้วย  สะดวกมาก  ครูอ้อยจึงนัดพี่ครู  สายๆๆก็ได้  เพราะรถไฟฟ้าใต้ดิน  วิ่งเร็วมาก  ใช้เวลาไม่มากนัก 

แต่พี่ครู  ต้องบวกเพิ่มเวลาเดินทาง เพราะอยู่ไกลจากสถานี  ดังนั้น  ครูอ้อยจึงต้องนั่งรอพี่ครูที่ป้ายรถเมล์ 

ในขณะที่นั่งรอ  ด้วยเป็นบล็อกเกอร์ ต้องหัดช่างสังเกต และบันทึกภาพ  เพื่อนำมาเล่าสู่กันฟัง 

แต่ภาพนี้  ครูอ้อย  ไม่กล้าแม้กระทั่งล้วงกระเป๋า หยิบกล้องออกมาทำงานเลยค่ะ 

ครูอ้อย เห็นคนจรจัดคนหนึ่ง  เป็นชายอายุประมาณ 35 ปี  เสื้อผ้ารุ่งริ่ง  เดินโซซัดโซเซ  ตรงมาที่ถังขยะ  หยิบ  แก้วน้ำที่มีฝาปิด  แต่ยังมีน้ำแข็งอยู่ข้างใน  ดูดดื่มอย่างเอร็ดอร่อย  โดยไม่ได้รังเกียจแม้แต่น้อยว่า.....หยิบของเหลือเดน จากถังขยะมานำเข้าร่างกายของตนเอง 

ครูอ้อย  ได้แต่ชำเลือง  เพราะ เขาใช้หางตามองมาทางครูอ้อย เป็นระยะ  เหมือนว่า ครูอ้อยจะไปแย่งเขากิน 

สักครู่ เขาก็คุ้ย  ถุงพลาสติคที่มีเศษอาหาร  ออกมา 2-3 ถุง  แล้ว  เอามือล้วงลงไปในถุง  หยิบอาหารออกมากินอย่างเอร็ดอร่อยอีก  เขาเดินไปนั่งที่บันไดเลื่อนขึ้นห้าง 

แล้วนั่งกิน.....อูยยยย  หันมาทางครูอ้อยด้วย 

กลัว กลัว  ครูอ้อยเดินไปที่คิวมอเตอร์ไซค์  พี่ครูก็ยังไม่มา.....

ทั้งหมดที่ครูอ้อยเล่า คือ คุณภาพชีวิต  

ทำให้นึกถึง.....ห้องเรียนคุณภาพ.....จะมี หรือจะเป็นไปได้หรือ  ห้องเรียนคุณภาพ  จะทำให้.....คุณภาพชีวิตของคนกลุ่มหนึ่ง ดีขึ้น  ได้หรือ โดยเฉพาะ.....กลุ่มคนที่ ขาดการเหลียวแล 

ทั้งๆๆที่บริเวณนี้ เป็นหน้าตาของ กทม.ย่านสถานีถไฟฟ้าใต้ดิน.....หน้าห้าง ชั้นหนึ่งของ กทม.และถนนที่สวยงามของ กทม.