ตอนผมเป็นเด็ก ประมาณ 40-50 ปีที่ผ่านมา บ้านผมอยู่แถวอำเภอหนองแค จังหวัดสระบุรี ที่มีพรมแดนดิดกับอำเภอวังน้อย  จังหวัดพระนครศรีอยุธยา  แถวบ้านผม ชาวบ้านจะมีอาชีพทำการเกษตร  ทั้งปลูกพืชสวน และพืชไร่ กันเป็นส่วนใหญ่  โดยเฉพาะที่บ้านผมจะมีทั้ง มะม่วง  ขนุน  มะนาว  กล้วย  สับปะรด และปลูกผักต่างๆตามฤดูกาล ให้ผลผลิตตลอดปี  พอเลิกเรียนผมก็จะช่วยพ่อแม่ทำสวนทำไร่ โดยไม่มีวันหยุด
          การจำหน่ายผลผลิตของชาวบ้านรวมทั้งบ้านผมด้วย  มี 2 วิธี คือ
          1.ถ้าต้องการได้เงินสด เพื่อใช้จ่ายภายในครอบครัว  ก็จะนำผลผลิตไปขายที่ตลาดสด(เช้า) ที่ตัวเมืองสระบุรี ผมก็จะตื่นตั้งแต่ตี 4 แต่งชุดนักเรียนแล้วก็ หาบของเดินลัดเลาะไปรอรถโดยสารที่ถนนใหญ่ พร้อมกับแม่ หรือพี่ๆ  ไปถึงตลาดตัวเมืองก็ประมาณ ตี 5 ครึ่ง  พอ 6 โมงกว่าๆก็ขายหมด  ครั้งหนึ่งก็ได้เงินประมาณ  400- 500 บาท เสร็จแล้วผมก็กินข้าวแกง แล้วหิ้วกระเป๋า แยกจากแม่หรือพี่ๆ  เดินไปโรงเรียน ไปถึงโรงเรียนแต่เช้า ก่อนใครๆด้วยซ้ำ
        2. ถ้าต้องการได้อาหารสด อาหารแห้ง (ปลา ปู กุ้ง หอย ฯลฯ) ชาวบ้านและครอบครัวผมก็จะนำพืชผักผลไม้ไปแลกเปลี่ยนกับชาวบ้านแถวอำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เพราะที่นี่จะอุดมไปด้วยสัตว์น้ำดังกล่าว  โดยที่อำเภอวังน้อย เขาจะจัดตลาดสดเช้า เพื่อเปิดให้ชาวบ้านมาแลกเปลี่ยนสินค้ากันโดยเฉพาะ ที่บ้านผมมักจะไปที่นี่ในวันเสาร์-อาทิตย์ ซึ่งเป็นวันหยุดที่ผมไม่ต้องไปโรงเรียน  พวกเราก็จะตื่นแต่เช้าเหมือนเดิม  หาบของมาขึ้นรถไปอำเภอวังน้อย  สินค้าที่นำไปแลกเปลี่ยนอาจไม่ต้องพิถีพิถันให้สวยเหมือนกับไปจำหน่าย เพราะเราแลกเปลี่ยนกันเพื่อนำไปบริโภค(คนชนบทจะคล้ายๆกันคือของดีเอาไปขาย ของไม่ดีนักเอาไว้กินเอง) 
            พอไปถึงที่ตลาดก็จะจัดพืชผักผลไม้ใส่จานที่เตรียมเอาไว้  นั่งรอตามทางเดิน  ชาวบ้านแถววังน้อย(เจ้าของถิ่น) ก็จะนำกุ้ง หอย ปู ปลา ฯลฯ ทั้งสดทั้งแห้ง  ใส่จาน เดินมาเลือกแลกกับพืชผักผลไม้ของพวกเราตามที่เขาต้องการ แล้วก็ต่อรองกันตามความพอใจของทั้งสองฝ่าย  จนสินค้าหมด ต่างก็กลับบ้าน ได้อาหารสด อาหารแห้ง ไปกินกันได้เป็นอาทิตย์
           นี่คือวิถีชีวิตของชาวบ้าผมเมื่อ 40-50 ปีที่แล้ว  เราไม่เคยมีปัญหาว่าผลผลิตขายไม่ออก  ราคาตกต่ำ  ไม่มีปัญหาเรื่องความอดอยากปากแห้ง  ทั้งๆที่ตอนนั้นทั้งการคมนาคม  การขนส่ง  การเดินทางลำบากมาก  และเราก็ไม่เคยไปเดินขบวนเรียกร้องให้รัฐบาลมาช่วยแก้ปัญหาให้เหมือนทุกวันนี้  เพราะเราต่างมีความพอเพียงอยู่ในหัวใจกันทุกคน
         ปัจจุบันเราทำการเกษตรเพื่อมุ่งเน้นทางธุรกิจกันมาก ก็เลยเจอปัญหากันอย่างนี้  เห็นความไม่พอเพียงของคนเดี๋ยวนี้  จึงอยากเสนอให้ลองย้อนยุคกลับมาทำเหมือนชาวบ้านผมในอดีตบ้างดีไหม?