..แวะมาพักเหนื่อย..ที่ร้านกาแฟ..เจ้าประจำ...ความรู้สึกที่เหนื่อยล้า..จากการทำงาน..จากการเดินทางบนเส้นทางชีวิตที่ยาวนาน ผ่านพบเจออุปสรรคปัญหามากมาย...ท่ามกลางความกดดัน...แวะมาพักสักครู่..เพื่อให้ตัวเองทบทวน..ใช้สติ..กับสมอง..ในการมองและแก้ไขปัญหา..ทุกครั้งก็ผ่านมาได้ด้วยดี..พอผ่านไปได้ ก็มีความรู้สึกว่า ได้แนวทางในการใช้ชีวิตอีกแล้ว แต่บางครั้งก็อดไม่ได้ ที่จะหวั่นไหวกับปัญหาที่เกิดขึ้นไม่ได้ ขอเวลาสักครู่ ขอเวลาตั้งสติบอพักแป๊บนึง ... จิบกาแฟ..ที่ชอบ..แล้วจะเดินออกไปเผชิญกับเรื่องราวที่แสนจะหนักหน่วง เบื่อจังกับการที่ถูกตั้งความหวัง กดดันให้เป็นคนเก่ง และแกร่ง จะมีใครซักกี่คนที่รู้ว่า..ในทุก ๆ วันที่ตื่นขึ้นมา..จะต้องใช้ความพยายามมากขนาดไหน ที่จะข่มความรู้สึก ความท้อแท้.. จะมีใครสักกี่คนที่มองเห็นตัวตนที่แท้จริงภายในใจ..จะมีใครสักกี่คนที่ให้ยืมไหล่ไว้พักพิง..จะมีมือสักกี่มือที่มาปลอบประโลม...นอกจากอ้อมแขนเล็ก ๆ ที่บังคับให้หนุนนอน..และตบลงบนบ่าเบา ๆ อีกมือนึงก็คอยพยามยามกอด...เพื่อถ่ายทอดความรัก ความอบอุ่น...นี่ล่ะมั้ง...กำลังใจเล็ก ๆ ที่ไม่ว่าจะเหนื่อยและท้อมากแค่ไหน...ก็ลุกขึ้นสู้ทุกครั้ง..เพียงคิดแค่นี้ก็พร้อมแล้วที่จะก้าวออกจากที่พักมุมเล็ก ๆ ..เพื่อเดินทางต่อไป..ขอบคุณที่พักริมทาง..ขอบคุณรสชาติเดิม ๆ ของกาแฟ..ที่ซื่อสัตย์กับตัวเองและทำให้คนดื่มรู้สึกดี..ขอบคุณจริง - จริง แล้วจะแวะมาพักใหม่...
