คนดีคนแรกที่ผมรู้จักและอยากนำเรื่องมาลง คือ นายสำราญ เขียวสอาด อายุ 43 ปี ตำแหน่งหัวหน้าพนักงานขับรถ สสจ.พิจิตร นอกจากขับรถเป็นแล้วยังทำหน้าที่เป็นนักข่าวพลเมือง นำกล้องถ่ายรูปไปถ่ายภาพมาลงในเวปไซด์ สสจ.พิจิตรเป็นประจำ คุณสำราญเล่าว่าภูมิใจที่มีชื่อปรากฎอยู่ในภาพข่าว มีคำชมจากเจ้าหน้าที่สาธารณสุขว่าถ่ายภาพได้ดี ถามว่าคิดอย่างไรจึงมาเพิ่มงานถ่ายรูป เขาตอบว่าผมอยากรู้อยากทำ คนที่สอนผมคือ คุณพงศ์พีระ และคุณสมศักดิ์ ใหม่ๆก็ถ่ายภาพได้ไม่ค่อยดี ภายหลังประสบการณ์มากขึ้นและได้รับคำแนะนำเรื่องมุมกล้อง ก็ดีขึ้นเรื่อยๆ
ในตำแหน่งพนักงานขับรถ ผมต้องมีความพร้อมทั้งร่างกายและจิตใจ ผมขับรถจากสุราษฎ์ธานี เวลาสามทุ่มถึงพิจิตรตีสี่ครึ่ง ที่ผมทำเช่นนี้ได้เพราะผมวิ่งทุกเช้าเป็นชั่วโมง เรื่องจิตใจผมต้องมีสติในการขับรถ ผมได้รับโอกาสจาก สสจ.ไปอบรมกับหลวงพ่อจรัล เรื่องการกำหนดลมหายใจ ผมนำมาฝึกที่บ้านตอนกลางคืน ทำให้ผมมีสติและใจเย็น ผมอยากให้เจ้าหน้าที่ สสจ.มีโอกาสไปอบรม เพราะการทำงานกับคนหลากหลายหากขาดสติอาจทำให้เกิดความขัดแย้ง
ถามว่าทำงานมา 20 ปี อะไรทำให้มีความก้าวหน้าจากคนสวนมาเป็นหัวหน้าพนักงานขับรถ คุณสำราญบอกว่า ผมเป็นคนใช้ง่ายนายให้ทำอะไรผมก็ทำได้สำเร็จ เช่น ให้ผมไปประสานงานเรื่องหนังสือผมก็ทำได้เรียบร้อย ผลงานเหล่านี้ทำให้ผมได้เลื่อนตำแหน่ง ผมมีคติประจำใจว่า ทำวันนี้ให้ดีที่สุด และทำพรุ่งนี้ให้ดีกว่าวันนี้
.....สบายตา
พี่สำราญในรูปหล่อกว่าตัวจริงอีกนะคะ
Commentๆๆๆ