GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

พ่อ

พ่อสอน...ไม่เป็นไร ให้เชื่อและศรัทธาทำไป... ด้วยความรัก "พ่อ"...ที่ผูกพัน

พ่อ

ทุกครา...ที่เหนื่อยกาย..
ก่อนจะหมดแรงใจ...
สิ่งหนึ่งที่ทำอยู่บ่อย..ครั้ง
คือ การเปิดเข้าไปเพื่อ...ดูและอ่าน
สิ่งที่ดูมีค่า...ยิ่ง
บันทึก "คิดถึงลูก"
ที่พ่อ...เขียนถึงลูก...
ด้วยจิตที่ผูกพัน...ก่อเกิดใจที่อ่อนละมุน

ทำให้โหย...คิดถึงพ่อ(ผู้ล่วงลับ)
ทุกคราที่พ่ออยู่...จะรู้ซึ้งถึงความ"ปลอดภัย"
แต่เมื่อพ่อได้จากไป...ชีวิต..ต้องเผชิญ
และเข้มแข็ง...อย่างพ่อสอนให้อดและทนต่อ"ชีวิต"
พร้อมน้อมนำ.."จิต"...อย่างมีเมตตา..ต่อสรรพสิ่ง
แม้บางครั้ง...สิ่งที่"ให้"..อาจถูกมองเมินไป
แต่พ่อสอน...ไม่เป็นไร ให้เชื่อและศรัทธาทำไป...
ด้วยความรัก "พ่อ"...ที่ผูกพัน

 


 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 27068
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 6
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (6)

วันนี้จิตใจ"นิ่ง"ขึ้น

ความคิดถึงก็ยังคิดถึง

แต่เป็นคิดถึงที่ไม่"ทุกข์"

เพราะความรัก "พ่อ"...มีอยู่ในตัวตน"ชีวิต"

 

วันนี้จิตใจ"นิ่ง"ขึ้น

ความคิดถึงก็ยังคิดถึง

แต่เป็นคิดถึงที่ไม่"ทุกข์"

เพราะความรัก "พ่อ"...มีอยู่ในตัวตน"ชีวิต"

 

     พ่อคิดถึง พ่อไม่เคยบอกอะไร "ชายขอบ"
     แต่พ่อกลับบอกเป็นบทกลอนที่พ่อถนัด
     และพ่อ(น่าจะ)จงใจวางไว้ใกล้ ๆ
     ที่ "ชายขอบ" พอจะมองเห็นและเปิดดู
     "ชายขอบ" เมื่อได้อ่านก็ตัดสินใจ สื่อสาร
     ผ่านไป ให้ถึง อย่างที่พ่อต้องการจะสื่อให้ถึง...น้อง

คะ..ขอบคุณนะคะคุณ"ชายขอบ"

ที่ช่วยเป็นสื่อให้ พ่อ-ลูก...ได้ ลปรร.

วันนี้โทรหาพ่อด้วยคะ...นำขนมที่พ่อชอบ

ของฝากจากขอนแก่น...มอบให้พ่อด้วยคะ

 

พ่อของพี่ก็เฝ้ารอพี่ทุกวัน  จนพ่อทนคิดถึงพี่ไม่ได้  พ่อต้องใช้โทรศัพท์มาหาพี่

พ่ออยากได้ยินเสียงพี่เล่าอะไรให้ฟัง

พี่มีความสุขมากที่เห็นพ่อตั้งใจฟังพี่

พ่อเป็นที่หนึ่งของพี่ค่ะ  Dr.Ka-Poom

ฟังน้ำเสียงของท่าน "สิริพร"...แล้วชวนให้คิดถึงพ่อจังเลยคะ...ดีนะคะ...ที่ท่านยังมีคุณพ่อ...ที่คอย..เฝ้ารอ..