เศร้าไปใย : คิดและขอบคุณ
By webmaster - Posted on พฤษภาคม 27th, 2009
Tagged:
เจ้าเคยคิดบ้างไหม...
กับนิอฺมัตของอัลลอฮฺ
ยามที่พระองค์ทรงมอบให้
ล้นหลามและท่วมหัวและเท้า
เจ้าเคยคำนวณบ้างไหม…
นิอฺมัตของอัลลอฮฺมีเท่าไหร่
สุขภาพทางร่างกายของเจ้า
ความปลอดภัยของท้องเจ้า
อาหารและอาภรณ์ที่เจ้าสวมใส่
อากาศที่เจ้าสูดและน้ำที่เจ้าดื่ม
โลกทั้งใบอยู่ในกำมือของเจ้า
แต่เจ้ากลับไม่รู้สึก...
เจ้าเป็นผู้ปกครองชีวิต
แต่เจ้ากลับไม่ไยดี...
นิอฺมัตอันล้นหลาม
พระองค์ทรงมอบให้
ทั้งที่มองเห็นและมองไม่เห็น
เจ้ามีสองตาที่มองเห็น
มีลิ้นและสองริมปาก
มีแขนและเท้าทั้งสองข้าง
บุญคุณอันใดอีกเล่า
ที่เจ้ากล้าปฏิเสธมัน
เป็นเรื่องง่ายนักใช่ไหม
ที่จะก้าวเดินบนสองเท้าของเจ้า
ในสภาพที่เท้าทั้งสองด้วนกุด
เป็นเรื่องง่ายนักใช่ไหม?
ที่จะพยุงตัวอยู่บนสองลำแข้ง
ในสภาพที่ทั้งสองถูกตัดขาด
มันน่ารังเกียจไหม?
ที่เจ้าได้นอนหลับพริ้มอย่างเต็มอิ่ม
ขณะที่คนอื่นไม่มีแม้แต่ที่ซุกหัวนอน
เจ้ามีความสุขนักใช่ไหม?
ที่ได้อิ่มท้องด้วยอาหารที่น่าทาน
ได้กรอกน้ำเย็นๆลงสู่คออย่างง่ายดาย
ขณะที่อีกหลายคนกลับต้องถูกป้อนอาหาร
และไม่สามารถดื่มน้ำเพื่อดับกระหายได้
เพราะโรคร้ายและป่วยไข้กำลังเกาะกิน
เจ้าลองไตร่ตรองดูหูทั้งสองข้างของเจ้า
ที่ได้ยินเสียงอย่างชัดเจนและไม่หนวก
เจ้าลองพิจารณาดูดวงตาทั้งสองข้างของเจ้า
ที่มองเห็นทุกสิ่งรอบด้านและไม่มืดบอด
เจ้าลองสังเกตดูผิวหนังทุกส่วนของเจ้า
ที่ปลอดภัยจากโรคเรื้อนที่น่าขยะแขยง
เจ้าลองเหลือบมองสติปัญญาที่สมบูรณ์ของเจ้า
เจ้าได้มีความสุขกับการคิดอ่าน และวาดฝัน
เจ้าไม่ได้เจ็บปวดจากโรคบ้าและหลงลืม
ทองคำเหลืองอร่ามเท่าเขาอุหูด
เจ้าจะยอมแลกกับดวงตาของเจ้าไหม?
เจ้าพอใจที่จะขายโพรงหูของเจ้า
ด้วยเงินกองใหญ่เท่าเขาษะอฺลานไหม?
เจ้ายินดีที่จะซื้อปราสาทดอกไม้
ด้วยการตัดลิ้นของเจ้าออก
แล้วเจ้าก็กลายเป็นคนใบ้กระนั้นหรือ?
เจ้ายอมถูกตัดแขนทั้งสองข้างของเจ้า
เพื่อแลกกับไข่มุกและทับทิม
แล้วเจ้าก็กลายเป็นคนแขนด้วนกระนั้นหรือ?
แน่แท้...
เจ้ากำลังอยู่ในนิอฺมัตอันสมบูรณ์ยิ่ง
เจ้ากำลังได้รับความกรุณาที่ยิ่งใหญ่
แต่ทว่า...เจ้ากลับไม่รู้
เจ้ามีชีวิตอย่างคนที่วิตกกังวล
ระทมทุกข์ โศกเศร้า และเสียใจ
ทั้งๆที่เจ้ามีข้าวร้อนๆให้ประทังชีวิต
มีน้ำเย็นๆไว้ดับกระหาย
ได้นอนหลับอย่างสุขสบาย
และมีสุขภาพดีที่ยืนยาว...
เจ้าได้แต่ครุ่นคิดในสิ่งที่สูญเสียไป
แต่เจ้าไม่คิดจะขอบคุณในสิ่งที่มีอยู่
เจ้าไม่สบายใจกับความขาดทุนทางการเงิน
ทั้งๆที่กุญแจแห่งความผาสุกอยู่ในมือเจ้า
ขุมทรัพย์แห่งความดีงามสุดจะคณานับ
พรสวรรค์ และนิอฺมัตต่างๆ
และในตัวของเจ้าเอง
เจ้าไม่เห็นมันดอกหรือ
เจ้าจงไตร่ตรอง...และขอบคุณ
ไตร่ตรองในสิ่งที่มีอยู่ในตัวเจ้า
ครอบครัวและบ้านเรือนของเจ้า
การงานและสุขภาพของเจ้า
พวกพ้องและโลกที่อยู่รอบข้างเจ้า
เจ้าได้รู้จักกับนิอฺมัตของอัลลอฮฺ
แล้วทำไม...เจ้าถึงได้ปฏิเสธมัน !
(จาก “Don’t Be Sad” By Aaidh Al-qarni)
กับนิอฺมัตของอัลลอฮฺ
ยามที่พระองค์ทรงมอบให้
ล้นหลามและท่วมหัวและเท้า
เจ้าเคยคำนวณบ้างไหม…
นิอฺมัตของอัลลอฮฺมีเท่าไหร่
สุขภาพทางร่างกายของเจ้า
ความปลอดภัยของท้องเจ้า
อาหารและอาภรณ์ที่เจ้าสวมใส่
อากาศที่เจ้าสูดและน้ำที่เจ้าดื่ม
โลกทั้งใบอยู่ในกำมือของเจ้า
แต่เจ้ากลับไม่รู้สึก...
เจ้าเป็นผู้ปกครองชีวิต
แต่เจ้ากลับไม่ไยดี...
นิอฺมัตอันล้นหลาม
พระองค์ทรงมอบให้
ทั้งที่มองเห็นและมองไม่เห็น
เจ้ามีสองตาที่มองเห็น
มีลิ้นและสองริมปาก
มีแขนและเท้าทั้งสองข้าง
บุญคุณอันใดอีกเล่า
ที่เจ้ากล้าปฏิเสธมัน
เป็นเรื่องง่ายนักใช่ไหม
ที่จะก้าวเดินบนสองเท้าของเจ้า
ในสภาพที่เท้าทั้งสองด้วนกุด
เป็นเรื่องง่ายนักใช่ไหม?
ที่จะพยุงตัวอยู่บนสองลำแข้ง
ในสภาพที่ทั้งสองถูกตัดขาด
มันน่ารังเกียจไหม?
ที่เจ้าได้นอนหลับพริ้มอย่างเต็มอิ่ม
ขณะที่คนอื่นไม่มีแม้แต่ที่ซุกหัวนอน
เจ้ามีความสุขนักใช่ไหม?
ที่ได้อิ่มท้องด้วยอาหารที่น่าทาน
ได้กรอกน้ำเย็นๆลงสู่คออย่างง่ายดาย
ขณะที่อีกหลายคนกลับต้องถูกป้อนอาหาร
และไม่สามารถดื่มน้ำเพื่อดับกระหายได้
เพราะโรคร้ายและป่วยไข้กำลังเกาะกิน
เจ้าลองไตร่ตรองดูหูทั้งสองข้างของเจ้า
ที่ได้ยินเสียงอย่างชัดเจนและไม่หนวก
เจ้าลองพิจารณาดูดวงตาทั้งสองข้างของเจ้า
ที่มองเห็นทุกสิ่งรอบด้านและไม่มืดบอด
เจ้าลองสังเกตดูผิวหนังทุกส่วนของเจ้า
ที่ปลอดภัยจากโรคเรื้อนที่น่าขยะแขยง
เจ้าลองเหลือบมองสติปัญญาที่สมบูรณ์ของเจ้า
เจ้าได้มีความสุขกับการคิดอ่าน และวาดฝัน
เจ้าไม่ได้เจ็บปวดจากโรคบ้าและหลงลืม
ทองคำเหลืองอร่ามเท่าเขาอุหูด
เจ้าจะยอมแลกกับดวงตาของเจ้าไหม?
เจ้าพอใจที่จะขายโพรงหูของเจ้า
ด้วยเงินกองใหญ่เท่าเขาษะอฺลานไหม?
เจ้ายินดีที่จะซื้อปราสาทดอกไม้
ด้วยการตัดลิ้นของเจ้าออก
แล้วเจ้าก็กลายเป็นคนใบ้กระนั้นหรือ?
เจ้ายอมถูกตัดแขนทั้งสองข้างของเจ้า
เพื่อแลกกับไข่มุกและทับทิม
แล้วเจ้าก็กลายเป็นคนแขนด้วนกระนั้นหรือ?
แน่แท้...
เจ้ากำลังอยู่ในนิอฺมัตอันสมบูรณ์ยิ่ง
เจ้ากำลังได้รับความกรุณาที่ยิ่งใหญ่
แต่ทว่า...เจ้ากลับไม่รู้
เจ้ามีชีวิตอย่างคนที่วิตกกังวล
ระทมทุกข์ โศกเศร้า และเสียใจ
ทั้งๆที่เจ้ามีข้าวร้อนๆให้ประทังชีวิต
มีน้ำเย็นๆไว้ดับกระหาย
ได้นอนหลับอย่างสุขสบาย
และมีสุขภาพดีที่ยืนยาว...
เจ้าได้แต่ครุ่นคิดในสิ่งที่สูญเสียไป
แต่เจ้าไม่คิดจะขอบคุณในสิ่งที่มีอยู่
เจ้าไม่สบายใจกับความขาดทุนทางการเงิน
ทั้งๆที่กุญแจแห่งความผาสุกอยู่ในมือเจ้า
ขุมทรัพย์แห่งความดีงามสุดจะคณานับ
พรสวรรค์ และนิอฺมัตต่างๆ
และในตัวของเจ้าเอง
เจ้าไม่เห็นมันดอกหรือ
เจ้าจงไตร่ตรอง...และขอบคุณ
ไตร่ตรองในสิ่งที่มีอยู่ในตัวเจ้า
ครอบครัวและบ้านเรือนของเจ้า
การงานและสุขภาพของเจ้า
พวกพ้องและโลกที่อยู่รอบข้างเจ้า
เจ้าได้รู้จักกับนิอฺมัตของอัลลอฮฺ
แล้วทำไม...เจ้าถึงได้ปฏิเสธมัน !
(จาก “Don’t Be Sad” By Aaidh Al-qarni)
