ชีวิตที่พอเพียง : ๗๗๘. เที่ยวอัมพวา ๓

วัดบางแคใหญ่ อยู่ถัดจากวัดบางแคน้อย บนถนนผลไม้ เป็นวัดที่สร้างสมัยพระเจ้าปราสาททอง จากหลักฐานเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง มีอาคารไม้อายุกว่า ๒๐๐ ปี มีภาพฝาผนังบนผนังไม้ของกุฏิสงฆ์สมัย ร. ๒ (เขาว่าเป็นภาพที่สวยงาม แต่ผมดูว่าเก่าและขาดการบูรณะ) ที่บูรณะขึ้นโดยเจ้าพระยาวงศาสุรศักดิ์ ต้นตระกูลวงศาโรจน์

วัดภุมรินทร์กุฎีทอง ได้ชื่อนี้เพราะเป็นวัดที่มีกุฎีทำด้วยไม้สักทองทั้งหลัง ความสำคัญในปัจจุบันคือเป็นที่จอดรถสำหรับผู้ต้องการไปเที่ยวตลาดน้ำอัมพวายามเย็น แล้วนั่งเรือข้ามฟากไปเที่ยวตลาด เราได้รับคำแนะนำจากเจ้าหน้าที่โรงแรมให้ทำแบบนี้ เพราะเย็นวันอาทิตย์เช่นนี้ ไม่มีที่จอดรถในวัดอัมพวันแน่นอน สภาพที่เราพบก่อนเที่ยงเป็นพยาน

ตลาดน้ำอัมพวา เราไปเที่ยวระหว่าง ๑๗ – ๑๘ น. แดดอ่อนมากแล้ว แต่เมื่อเราไปนั่งกินก๋วยเตี๋ยวผัดไทย และข้าวไข่เจียวกุ้งที่ริมน้ำ ก็ยังรู้สึกร้อน จนต้องหลบไปหาโต๊ะนั่งกิน จนในที่สุดเราก็ตัดสินใจซื้อเสบียงกลับไปกินที่โรงแรม เราซื้อมากไป จนต้องเก็บสาเกเชื่อมไว้มื้อหลัง ที่เราติดใจคือหอยทอดพิเศษทะเลทอด ที่ทอดแบบหอยทอดแต่ใส่กุ้งและปลาหมึกด้วย น่าชื่นชมความคิดดัดแปลงอาหาร และรสชาติดีทีเดียว เราซื้อกลอง ๒ หน้าเล็กๆ มีมือถือสำหรับฝึกพลิกข้อมือ แล้วมีเสียงดัง เอาไปฝากเยเชด้วย และหมออมราพบของโปรด คือข้าวเกรียบว่าว

ที่ตลาดมีคนมากจนเดินเหมือนไหลตามกันไป เราเดินข้ามสะพานไปอีกฟากหนึ่งของคลองอัมพวา และเดินเลียบริมฝั่งคลองด้านทิศตะวันตก มีเรือขายอาหารหลากหลายชนิด และมีหนุ่มๆ สาวๆ นั่งกินอาหารกันอยู่มากมาย อากาศร้อนและอับ จนผมเกรงหมออมราจะเป็นลม ผมจึงชวนเดินกลับ หมออมราบ่นหิว เราจึงไปสั่งอาหารกินที่ริมคลองฝั่งทิศตะวันออกที่คนน้อยหน่อย เพราะโดนแดด เราสั่งอาหารคนละอย่าง คือ ก๋วยเตี๋ยวผัดไทย และข้าวไข่เจียวกุ้ง ราคาอย่างละ ๒๐ บาท

ห้องพักที่บ้านอัมพวา รีสอร์ท แอนด์ สปา เป็นเรือนไทย ดูสวยและแปลก แต่หมออมราบ่นว่าไม่สดวกสบายนัก เพราะทึบ มีหน้าต่างน้อย น่าจะจัดเป็นที่พักระดับหรูสำหรับอัมพวา ตามในเว็บไซต์ของโรงแรมบอกว่าระดับ ๓ ดาว ความหรูอยู่ที่อาคารไม้ทั้งหลัง พื้นไม้สวยงามมาก เป็นไม้แผ่นกว้างประมาณ ๑ ฟุต แต่พอเรานอนไป ๑ คืนเราก็พบว่าระบบปรับอากาศไม่ดี ได้ความเย็นไม่สม่ำเสมอทั่วห้อง

วิจารณ์ พานิช
๙ มิ.ย. ๕๒