การรู้จักตนเอง คือสิ่งที่ดีที่สุด...
ในชีวิตคนเรา อาดวาดฝันไว้มากมาย ทั้งที่เป็นจริงได้
และไม่ได้ทั้งจินตนาการอันกว้างไกล บางคนตอนเด็กอาจไม่ได้รับความอบอุ่นเพียงพอโตมาก็จะไขว่คว้าสิ่งที่ตัวเองขาด
แต่บางคน มีทุกอย่างพร้อมสรรพแต่ไม่วายไขว่คว้าสิ่งที่ตัวเองมีแล้ว กับคนอื่นอีก เขาเรียกว่า ไม่รู้จักพอไม่ประมาณตนเอง
คนบางคนให้ตัวเองอยู่แต่ในจินตนาการของความคิดความฝันซะมากกว่าชีวิตจริงแต่ถ้าหลุดจากฝันมาได้ จะพบว่า เดินบนความจริงแทบไม่เป็นเลยแต่คนบางคนก็ไม่มีฝันเลย ไม่เคยวาดหวังอะไรไว้เลยนั่นก็เป็นคนแบบไม่สนใจอะไรเลยนั่นเอง
บางทีความฝัน ก็ดีอย่างฝันในสิ่งที่ตัวเองทำไม่ได้ แต่ได้ในฝัน
และหยุดแค่จะฝันเท่านั้น
แต่บางผู้คนอีกมากนัก ที่ฝันในสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ แต่ฝ่าเข้าไปในความฝันจะดันทุรังทำให้มันเป็นความจริงได้
คุณมองดูตัวคุณแล้วเหรอยัง ว่าสิ่งไหนเขาเรียกว่าความฝัน
สิ่งไหนที่เรียกว่าความจริง คนเขียนเอง ก็มีทั้งฝันและจินตนาการอันไกลโพ้น แต่แล้วคนเขียนเอง ก็สามารถตบกระบาลตัวเองกลับมาได้ทุกครั้งนั่นเพราะอะไรเหรอ
ครอบครัวที่แสนอบอุ่น ที่บางเวลา เหมือนเราไม่มี
แต่จริงแล้วในชีวิตของเรา นี่แร่ะ สิ่งที่เราค้นหามานานแล้ว
ไม่ต้องค้นที่ไหนแล้ว รอบตัวเรานี่เอง
พ่อ แม่ พี่ น้อง คนรัก และบุตรสาวที่น่ารัก เราไม่ต้องมองหา
ความรักจากไหนแล้ว สิ่งรอบข้างเราเองที่เราต้องอยู่ด้วย
เขาเป็นคนเดียวที่รู้จักเราทุกส่วนและทั้งหมดของตัวเรา
เธอเป็นคนเดียวที่รักและรอให้เราสอนสั่งในสิ่งที่คนดีควรปฏิบัติ
และเธอและเขาอีกคู่ ก็เป็นคนที่รอเรากลับบ้าน ตอนเราเรียนดึกและกลับบ้านดึก
และชายหนึ่งหญิงสามที่บ้าน ที่เวลาเราทะเลาะกับข้างบ้านจะออกมาช่วยเป็นกำลังใจให้พี่สาวปากเก่งคนนี้ ใช่ใครน้องเราเอง
คนเรา..ชอบฝันกลางวันครับ..