คุณภาพโอบล้อม..หลอมรวมเป็นหนึ่ง..ใส่ใจลึกซึ้ง..ความรัก ความดี ความงาม

                   "เขียนพันพรื่อ ?"

                   "อยากให้โรง'บาลเป็นพรื่อ ก็เขียนไปต๊ะ"

         บทสนทนาดังขึ้นจากลูกจ้างของโรงพยาบาลสองคนที่นั่งอยู่ข้างๆ  ฉันชะงักการจรดปากกาและหันไปมองนิดหนึ่ง ก่อนจะกลับมาให้ความสนใจกับกระดาษชิ้นเล็กที่อยู่ตรงหน้าอีกครั้ง  หลายคนในห้องรู้ว่าหลังจากที่ท่านผู้อำนวยการโรงพยาบาลให้ทุกคนเขียนความคาดหวังที่มีต่อโรงพยาบาลเสร็จแล้ว วาระการประชุมประจำเดือนในวันนี้จะให้มีการโหวตเลือกสีประจำโรงพยาบาลกัน  

                  "เอ้า! ใครจะหาเสียง เชิญครับ"

       น้ำเสียงทุ้มดังขึ้นทำลายความเงียบ หลังจากที่หลายคนเริ่มขยับตัวเปลี่ยนท่า ปากกาหลายด้ามถูกทยอยวางบนโต๊ะเมื่อหน้าที่ของมันสิ้นสุดลง พร้อมกับเสียงพูดคุยเริ่มกระหึ่มดังทั่วห้อง ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆสองครั้ง  ปัดปอยผมสีน้ำตาลที่ตกมาปรกหน้าออกไปอย่างลวกๆ ก่อนจะรีบลุกจากเก้าอี้  

       "ขอเสนอสีม่วงค่ะ เพราะเป็นสีที่............." ฉันพร่ำพรรณนาถึงความดีงามของสีม่วงออกไปมากเท่าที่นึกออกได้ในตอนนั้น ก่อนจะนั่งลงเมื่อพูดจบ หลายคนหันมามองและยิ้มให้ ฉันเดาว่าเขาคงชอบสีม่วงเหมือนกัน  อีกหลากสีถูกยกมานำเสนอ "ชมพู" "ฟ้า" "ขาว"  "ส้ม"   ฉันนิ่งฟังพร้อมกับ นึกภาวนาในใจ  "เพี้ยง ! สีม่วง สีม่วง สีม่วงทีเถิ๊ด" เหลือบมองหน้าหมอเบนซ์ หมอฟันคนใหม่ ทันทีที่ได้ยินเขาลากเสียง "สีดำมมมมมมมมมมม"     

                  "โลโก้โรงพยาบาลสวยจังค่ะ ใครคิดคะเนี่ย" 

                  "สีประจำโรงพยาบาลหรือคะ พี่นึกว่ามีแบงค์.....มาเปิดแถวนี้ซะอีก"

                  "โรงพยาบาลสีสวยมากค่ะ"

                รอยยิ้มกระจ่างกว้างราวกับจะแย่งกันอวดฟันสีขาวของผู้เป็นเจ้าของ ทำหน้าที่อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยในทุกครั้งที่มีหน่วยงานภายนอกทั้งใกล้และไกลแวะเวียนมาเยี่ยมโรงพยาบาล และกลับไปพร้อมกับทิ้งคำถามให้เจ้าหน้าที่โรงพยาบาลอย่างเราๆสดชื่นชุ่มฉ่ำหัวใจทุกครั้ง ความภาคภูมิใจในสัญลักษณ์ของโรงพยาบาลเอ่อท้นท่วมหัวใจเมื่อถูกเอ่ยถึง นึกไม่ถึงเลยว่าเพียงสี แค่สีเดียวที่เป็นฉันทามติของทุกคนในวันนั้น จะเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีของทุกสิ่งทุกอย่างในโรงพยาบาลจนมาถึง ณ วันนี้ การยึดมั่นและรักในสีเดียวกัน ก่อเกิดเป็นความสามัคคี เป็นจุดแข็งที่นำไปสู่การพัฒนาคุณภาพอย่างไม่หยุดยั้ง มุมมองในการทำงานของเจ้าหน้าที่เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นเรื่อยๆ ความรู้สึกห่อเหี่ยว ล้าหลังเหมือนเดินอยู่ท้ายขบวนของโรงพยาบาลในละแวกใกล้เคียงได้หายไปจากความรู้สึกของทุกคน  ต่างเต็มใจและยอมรับนโยบายการพัฒนาคุณภาพทุกรูปแบบที่ท่านผู้อำนวยการโรงพยาบาลหยิบยกขึ้นมาประเด็นแล้วประเด็นเล่า  แววตาครุ่นคิด เครียด เหนื่อยล้า แปรเปลี่ยนเป็นเต้นระริกด้วยความดีใจทุกครั้งเมื่องานที่ทำลุล่วงไปได้ด้วยดี  เจ้าหน้าที่โรงพยาบาลทุกคนในวันนี้ต่างก็พร้อมที่จะจับมือกันก้าวไปสู่วิสัยทัศน์ที่ว่า

     "โรงพยาบาลคุณภาพ ประชาชนประทับใจ"

                เพราะข้างนอกยังมีสายฝนโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสายหรือเพราะเครื่องปรับอากาศตัวใหญ่ที่ติดอยู่หลังห้องเป่าลมออกมาตรงหน้า ทำให้ฉันต้องกระชับเสื้อคลุมให้แน่นขึ้นอีกนิด  ทว่าในใจนั้นเล่า กลับรู้สึกอบอุ่นยิ่งนัก

                ฉันมองออกไปนอกหน้าต่างห้องประชุม ผ่านตึก ER ห้องคลอด มองเลยถึงแทงค์น้ำที่ตั้งตระหง่านต้านแรงลมฝน ถัดไปก็เป็นหน่วยจ่ายกลางและโรงครัว ขอบใกล้หลังคาของอาคารทุกหลังถูกเดินเส้นด้วยแถบสีม่วง ตัดกับสีขาว สวยเด่นเป็นสง่า "สี่ปีแล้วสินะ"ฉันคิดและยิ้มให้กับตัวเองก่อนก้าวเท้าออกจากห้องประชุมโรงพยาบาลพะโต๊ะเป็นคนสุดท้าย

คุณภาพโอบล้อม  หลอมรวมเป็นหนึ่ง ใส่ใจลึกซึ้งความรัก..ความดี...ความงาม

(โลโก้ โรงพยาบาล)