2-3วันมานี้มาม๊าเป็นอะไรก็ไม่รู้   ไม่นอนที่บ้านมาม๊าไปไหนกัน    ผมล่ะแปลกใจมาม๊าผมหายไป  จะกลับมาก็ตอนเที่ยงอีกวันทุกทีมาถึงก็รีบทำนู้นทำนี่แล้วก็นอนกลางวัน   ตกเย็นมาก็รีบเร่งพวกผมให้ออกไปเดินเล่นเร็วๆ    ไม่ยักนั่งเล่นไซร้หมัดให้พวกผมอย่างทุกที   แถมกระหืดกระหอบรีบอาบน้ำและขนของใส่กระเป๋าใบโต    ขับรถออกไปโดยไม่สนใจพวกผมเลย  พอพวกผมทำไรช้ามาม๊าก็ดุผมว่า  "หนมหน้มเร็วๆซิมาม๊ารีบนะต้องรีบไปโรงพยาบาล   อาม่าไม่สบายนะมัวชักช้าไม่ได้นะ"   ผมแปลกใจทำไมอาม่าถึงไม่สบาย   

ก็ผมจำได้นี่ว่าอาม่าของผมออกจะแข็งแรง   ผมยังจำรอยยิ้มที่แสนจะใจดีของอาม่าได้   ตอนอาม่ามาเที่ยวที่บ้านอาม่าของผมก็ดูแข็งแรงจะไม่สบายไปได้อย่างไร  

แต่พอหลังจากมาม๊าไปนอนที่อื่นได้3คืน   มาม๊าก็กลับมาท่าทางโล่งใจ    มาบอกพวกผมว่า"อาม่าปลอดภัยแล้ว   กลับบ้านแหร่ะ"   ว่าแล้วมาม๊าก็ขึ้นบันไดไปนอนกลางวัน

ผมก็พลอยโล่งใจไปกับมาม๊าด้วย   ผมรู้ด้วยความรู้สึกว่ามาม๊าผม   กลุ้มใจกังวลใจมากที่อาม่าไม่สบาย   มาม๊าของผมรักอาม่ามากจริงๆ   ผมแน่ใจนะว่าถ้ามาม๊าผมตายแทนอาม่าได้มาม๊าผมคงจะทำแน่ๆ   ชีวิตมาม๊าก็สามารถให้อาม่าได้โดยไม่เสียดายเลย    ผมสงสารมาม๊าผมอยากให้อาม่าหายเร็วๆและแข็งแรงเหมือนเดิม   ไม่อย่างนั้นมาม๊าคงจะกลุ้มใจไม่สบายใจ   เพราะผมไม่เคยเห็นมาม๊าเป็นอย่างนี้มาก่อนเลย    ปรกติมาม๊าจะอารมณ์ดีไม่ค่อยกังวลอะไร    สาธุขอให้อาม่าแข็งแรงตลอดไปทีเถิด   คงแปลกใจใช่มั้ยคับที่ผมสาธุเป็น   55ไม่แปลกคับพวกผมโดนมาม๊าจับไหว้สาธุมาแต่เด็กๆกันแล้วมาม๊าบอกว่าถ้าพวกเราเป็นคน   ผมกับเจ้าลูกชายผมเจ้าแกงเขียวหวาน   ได้ถูกจับบวชเณรแน่ๆ    ผมก็ว่างั้นนี่ผมเป็นหมาน้อยเลยอดบวช   ไม่รู้น่าดีใจหรือเสียใจ   ไว้ผมเป็นคนเมื่อไหร่ก็คงรู้ล่ะคับ