ผมถูกสอนมาแต่เด็ก ว่าอย่าหวังรับความช่วยเหลือจากใครๆ ให้ตั้งหน้าตั้งตาขวนขวายช่วยเหลือตนเอง และถ้าทำได้ก็เจือจานผู้อื่นบ้าง
โตขึ้นเห็นประเทศไทยมุ่งรอรับความช่วยเหลือจากสหรัฐอเมริกา ผมคิดว่าจะต้องมีอะไรผิดปกติสักอย่าง พอแก่ก็เห็นชัด ว่าไอ้ที่ผิดปกติก็คือความช่วยเหลือนั้นส่วนหนึ่งมันไปเข้ากระเป๋าผู้นำของประเทศ หรือกลุ่มคนเพียงบางกลุ่ม และประเทศที่พร่ำบอกว่าให้ความช่วยเหลือ เอาไปมากกว่าที่เขาหยิบยื่น ผมรู้สึกว่าถูกหลอกหลายชั้น เพราะความมั่งคั่งที่ถูกหลอกเอาไปนั้น ผมก็มีส่วนเป็นเจ้าของด้วย
แต่ก็ยังดีที่สังคมเปิดเขาเอาเรื่องราวที่หลากหลายมาบอกโลก ดังนั้น นิตยสารไทม์ จึงยกย่อง Dambisa Moyo นักเศรษฐศาสตร์ผู้เขียนหนังสือติดอันดับขายดีชื่อ Dead Aid : Why Aid is Not Working and How There is a Better Way For Africa ให้เป็นหนึ่งในร้อยคนที่มีอิทธิพลสูงต่อโลก อยู่ในกลุ่มนักคิด นักวิชาการ แม้หนังสือเล่มนี้จะบอกว่า ความช่วยเหลือจากต่างประเทศมีผลทำให้เกิดความยากจนต่อเนื่องและส่งเสริมวัฒนธรรมพึ่งพาในอัฟริกา แต่ผมก็เชื่อว่ามันก่อผลแก่ประเทศไทยด้วย และความช่วยเหลือสมัยจอมพลสฤษดิ์ก็น่าจะมีผลก่อความแตกแยกในสังคมไทยในปัจจุบันด้วย
ฟังการสัมภาษณ์โดย ทีวี ของประเทศนอร์เวย์ ได้ที่นี่ จะได้เข้าใจความลึกซึ้งของมุมมอง ว่าดาราที่เข้าไปช่วยประเทศยากจนด้วยเจตนาดี และผู้คนยกย่องชื่นชมนั้น น่าจะก่อผลเสียมากกว่าผลดี และความช่วยเหลือนั้น มีทั้งชนิดที่ดีและไม่ดีต่อสังคมฝ่ายรับ ชนิดไม่ดีคือชนิดที่ทำให้สังคมฝ่ายรับไม่ได้เรียนรู้ ไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์กันภายในประเทศ เช่นทำให้รัฐบาลไม่ต้องรับผิดชอบต่อสังคมของตนเอง แนะนำให้ฟังรายการนี้ซ้ำ ๓ เที่ยวอย่างผม เพื่อให้ได้สาระครบถ้วน และเห็นความลึกซึ้งของ Dambisa Moyo ว่าสมแล้วที่ได้รับความยกย่อง
อ่านและฟังเรื่องนี้แล้ว พบว่าความเข้าใจดั้งเดิมของผม ยังตื้นมาก ความช่วยเหลือระหว่างประเทศโดยทั่วไปก่อผลร้ายต่อสังคมมากว่าที่เราคิดมาก ผลร้ายกินลึกและนาน จนกลายเป็นวัฒนธรรม ดังที่เห็นในอัฟริกา
กลับมาที่ตัวเอง ยิ่งแก่ตัวลงผมก็ยิ่งรู้สึกรู้คุณพ่อแม่ ที่พร่ำสอนให้มุ่งพึ่งตนเองและเผื่อแผ่ คำสอนนี้มีค่ากว่าวิชาความรู้ทุกชนิด เป็นคำสอนของคนบ้านนอกที่ไม่ได้มีการศึกษาสูง แต่จิตใจสูง สังคมที่มุ่งพึ่งตนเองและเผื่อแผ่แก่คนอื่นคือสังคมพอเพียง
วิจารณ์ พานิช
๕ พ.ค. ๕๒
พวกเรา น่าจะช่วยกันเล่าเรื่อง ชุมชนพึ่งตนเอง ชุมชุนเผื่อแผ่ ผู้อื่น ของ ปราชญ์ชุมชนทั้งหลาย เช่น กลุ่มอินแปง จังหวัด สกลนคร และ อื่นๆ อีกมากมาย เพื่อสะเทือน เหวี่ยง ให้เกิด แนวคิด เรียนรู้ ระหว่าง ชุมชน อย่างกว้างขวาง และ หลากหลาย