ช่วงที่ยูมิอยู่บนเครื่องบินมุ่งตรงไปยังเกาะไต้หวันนั้นได้สังเกตความเป็นไปต่าง ๆ อย่างเครื่องบินลำนี้ดูทันสมัยมีจอทีวีดูว่าตอนนี้เราอยู่จุดไหน  ความสูงเท่าไหร่  อุณหภูมิข้างนอกเครื่องบินก็พึ่งรู้ว่าติดลบตั้ง 45 องศา 

เพื่อน ๆ ที่นั่งข้าง  ขอเหล้านอกกินซะเลยละ...แต่ผมขอน้ำเปล่า...อิ อิ อิ

ด้านนอกเริ่มเย็นใกล้ค่ำ

เห็นขอบทะเลติดเกาะไต้หวันแล้วละ...

 ต่างจากเมื่อครั้งที่ตนเองบินไปเมืองอินเดียในเที่ยวบินลำใหญ่อย่างนี้เหมือนกันแต่ช่วงนั้นยังไม่ทันสมัยมากนักในปี พ. ศ. 2535 ขณะนั่งมองเมฆที่ลอยเป็นกลุ่มอยู่ต่ำอยู่ก็เห็นเครื่องบินโดยสารลำเล็กบินฉิวผ่านไปรวดเร็วมากคงบินอยู่ระดับ 33000 ฟิต เพิ่งเห็นเครื่องบินสวนทางกันนะ...อิ อิ อิ

แล้วเราก็เข้าเกาะไต้หวันเครื่องลดระดับลงมาจนเห็นเกาะกับชายทะเลและบ้านเรือนชาวไต้หวันนั้นเองละพอได้ผ่อนคลายสบายสายตา...

เห็นแสงสุดท้ายที่ปลายปีกด้วยนะ...เหมือนชีวิตคนเราต้องมีแสงสุดท้ายที่ให้เห็นบ้างละนะ.