เมื่อครั้งมีโอกาสได้ไปถ่ายภาพเณร
ที่ผู้ปกครองส่งมาบวชเพื่อใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์
ในช่วงปิดเทอมภาคฤดูร้อนเพื่อการศึกษาธรรมะ
ที่วัดแห่งหนึ่งตามที่ได้โพสต์ไปแล้วนั้น
ระหว่างที่สมาธิในการถ่ายภาพถูกดึงดูด
ให้สนใจกับเณรกลุ่มหนึ่งที่กำลังเล่น
เกมส์กดกันอยู่ เพราะภาพเณรเล่นเกมส์กด
ระหว่างพักจากการฉันเพลก่อนเรียนธะรมะต่อในช่วงบ่าย
เรียกร้องความสนใจได้มากทีเดียว
และยังมีเณรอีกกลุ่มหนึ่งวิ่งเล่นแหย่กันไปมา
กลางศาลาวัด แต่เราไม่ได้ให้ความสนใจในภาพเณรวิ่งเล่นกันเท่าไหร่
อาจจะดูธรรมดาไปหน่อยนึง
ถ้าเทียบกับภาพเณรจับกลุ่มกันเล่นเกมส์กดที่เราจดจ่ออยากได้ภาพอยู่
จนเราถูกดึงความสนใจให้หยุดถ่ายภาพเณรเล่นเกมส์ไปชั่วขณะ
เมื่อหันมาเห็น
เณรน้อยองค์หนึ่ง ปลีกตัวจากเณรรุ่นพี่ๆ ที่โตกว่า
ที่กำลังสนุกสนานกันอยู่
เณรองค์นี้กลับมานั่งสายตาเหม่อลอยอยู่คนเดียวเงียบๆ
เราจึงหาจังหวะกดชัตเตอร์
ไปสองสามช๊อต หลังจากถ่ายภาพเสร็จ จึงถามเณรน้อยว่าเป็นอะไร
ทำไมไม่เป็นเล่น
กับเณรพี่ๆ ล่ะ เณรน้อยตอบเบาๆ เสียงเศร้าว่า..คิดถึงแม่...
จึงทำให้เราถึงบางอ้อว่า นี่ล่ะหนา วัยเด็ก ให้อยู่สมณะใด
ก็อดคิดถึงแม่ไม่ได้อยู่ดี
ไม่รู้จะตั้งชื่อภาพนี้ว่าอะไร
เลยตั้งชื่อตามความรู้สึกของเณรน้อย(สุด)องค์นี้ ว่า
Mom I'm so miss you.
เยี่ยมค่ะ ได้ความรูสึกตามที่เขียนค่ะ
ชื่อเหมาะสมดีนะคะ ทุกชีวิตกำเหนิดจากแม่ค่ะ