John และ Linda ออกตามหา Pink ทั่วทั้งบ้านแต่ก็ไม่เจอ แม้จะหาทุกซอกทุกมุมแล้วก็ตาม Frank ทนายของตระกูลก็เข้ามาช่วยตามหาด้วย แต่ก็ไม่พบแม้แต่เงาของ Pink และเจ้าเหมียวเลย John ตัดสินใจแจ้งความกับตำรวจเพื่อให้ช่วยตามหาอีกแรง ตำรวจสอบปากคำทุกคนในบ้าน แต่ก็ไม่มีใครเห็น Pink เลย อาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้าความหวังใกล้จะริบหรี่เต็มที Pink ลืมตาขึ้นมาเพราะเจ้าเหมียวเลียแก้มเธออยู่
Pink “เจ้าเหมียวเราอยู่ที่ไหนกันนะ แล้วทำไม Peter ต้องทำกับเราอย่างนี้ เป็นเพราะ Diary ของคุณย่าทวดแน่เลย” เจ้าเหมียวร้อง “เหมียว” เป็นการตอบรับ
Pink “คุณย่าทวดไม่ได้เป็นคนฆ่าคุณย่า แต่เพราะ Peter ทำให้คุณย่าต้องฆ่าตัวตาย”
Peter “อาจจะเป็นเช่นนั้นแต่เพราะคุณย่าทวดของเธอ ฉันจึงมีโอกาสได้ใกล้ชิดกับคุณผู้หญิงและมันทำให้ฉันรู้สึกรักและอยากครอบครองคุณผู้หญิง ฉันจึงตัดสินใจทำเรื่องนั้น แต่ไม่คิดว่าคุณผู้หญิงจะคิดฆ่าตัวตาย ฉันรู้สึกเสียใจมากกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ก็ไม่กล้าที่จะทำอะไร ได้แต่มองดูครอบครัวของคุณท่านแตกแยก พูดไปเธอก็คงไม่เข้าใจหรอกเพราะเธอยังเด็ก”
Pink “คุณเป็นคนที่ทำให้คุณย่าต้องตาย แต่ดูคุณไม่เสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น”
Peter “ใครบอกเธอ ฉันเสียใจมากที่คุณผู้หญิงต้องตาย แต่ก็ดีใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของคุณผู้หญิง”
Pink “แล้วคุณจะทำอะไรฉัน”
Peter “ถ้าเธอไม่เจอ Diary เล่มนั้น ฉันก็คงไม่ทำอย่างนี้หรอก เรื่องทุกอย่างต้องเป็นความลับระหว่างฉันกับคุณท่าน ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำให้คุณท่านเสื่อมเสีย ขอโทษด้วยนะที่เธอและDiary เล่มนี้ต้องอยู่ที่นี้ตลอดไป”
พอพูดจบ Peter ก็เดินจากไปและล็อคประตูไว้ Pink ได้แต่ตะโกนเรียกให้คนช่วยแต่ไร้วี่แววของผู้คน มีเพียงแต่ความมืดที่ปกคลุม Pink และเจ้าเหมียวให้เดียวดาย
John โทษว่าเป็นความผิดของตัวเองที่พา Linda และ Pink มาที่นี้ เขาคิดอยู่เสมอว่าต้องมีอะไรบางอย่างในบ้านหลังนี้แต่เขาก็ไม่เอะใจอะไรเลย จนทำให้ Pink ซึ่งเป็นลูกสาวที่รักดั่งแก้วตาดวงใจของเขาต้องหายตัวไป Linda ได้แต่ปลอบโยน John ไม่ให้คิดมาก ตำรวจกำลังออกตามหาอยู่ รุ่งเช้าของวันใหม่ตำรวจได้ออกตามหาอีกครั้ง John และ Linda คิดเสมอว่าเขายังมีความหวังที่จะได้เจอลูกสาวของเขาอีกครั้ง ทางด้าน Pink เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาและรู้สึกคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมภายในห้องนี้ เธอจำได้ว่าเธอเคยมาที่นี้กับเจ้าเหมียว Pink เลยตัดสินใจเดินตามแสงสว่างที่เธอเห็นอยู่ไกล ๆ เธอจำได้ว่ามันเป็นทางออกไปทะเลสาบนั้นเอง เธอจึงเดินตามทางไปเรื่อย ๆ แต่มันถูกล็อคไว้ เธอนั่งทรุดคิดว่าความหวังของเธอคงหมดแล้ว แต่เจ้าเหมียวเกิดส่งเสียงร้องขึ้นมา “เหมียว ๆ ๆ”Pink มองตามเจ้าเหมียวเห็นช่องที่พอจะให้เจ้าเหมียวลอดออกไปได้ Pink จึงผูกผ้ามัดผมของเธอไว้กับคอของเจ้าเหมียวแล้วพูดกับมันว่า
Pink “เจ้าเหมียวเจ้าจงนำผ้าผูกผมของฉันไปให้พ่อกับแม่นะ แล้วเขาจะรู้ทันทีว่าเป็นของฉันจะได้รีบมาช่วยฉัน ฝากด้วยนะ”
เจ้าเหมียวได้ยินดังนั้นเหมือนมันรับรู้ มันก็วิ่งลอดช่องออกไปทันที ทางด้าน John , Linda และทุกคนเฝ้ารอฟังข่าวจากตำรวจอย่างใจจดใจจ่อ ขณะที่ Hana เดินไปในครัวเพื่อเตรียมน้ำดื่มให้ทุกคนนั้น เธอเห็นเจ้าเหมียววิ่งเข้ามาและร้องให้ Hana ช่วย Hana รีบอุ้มเจ้าเหมียวแล้ววิ่งไปที่ห้องรับแขกทันที พอ Linda เห็นเจ้าเหมียวก็วิ่งไปอุ้มเจ้าเหมียวทันทีและสังเกตเห็นผ้าผูกผมที่มัดคอมันอยู่ เธอจำได้ว่ามันเป็นของ Pink เพราะเธอเป็นคนมัดให้ลูกกับมือเธอเอง ทุกคนเกิดความหวังขึ้นมาทันที เจ้าเหมียวร้อง “เหมียว ๆ” เพื่อให้ทุกคนตามมันไป
John พูดกับทุกคนว่า “เจ้าเหมียวเหมือนอยากจะบอกอะไรบางอย่างกับเรา”
Linda “จริงด้วยเหมือนมันอยากบอกอะไรเรา”
ขณะนั้นเองเจ้าเหมียวก็วิ่งออกไป John , Linda จึงวิ่งตามมันไป ทุกคนรวมทั้งตำรวจก็วิ่งตามมันไปเช่นกัน เจ้าเหมียวพาทุกคนมาทางทะเลสาบและมาหยุดอยู่หน้าประตูทางออกของทะเลสาบ
John “Pink ลูกอยู่ข้างในหรือเปล่า”
Pink ได้ยินและจำเสียงนั้นได้ จึงตะโกนตอบกลับไปว่า “พ่อค่ะ หนูอยู่ในนี้ ช่วยหนูด้วย” เสียงนั้นดังมาจากหลังประตูบานนั้น ตำรวจจึงพังประตูเข้าไป ภาพที่เห็น Pink นั่งอยู่ข้างในพร้อมกับถือ Diary เล่มสีแดงไว้ในมือของเธอด้วย John , Linda โผโอบกอด Pink ทั้งน้ำตา ทุกคนรู้สึกดีใจที่ได้เจอ Pink John , Linda และ Pink ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วงและช่วยออกตามหา รวมทั้งเจ้าเหมียวตัวน้อยที่ช่วยชีวิตเธอ John ถาม Pink ถึงเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากที่ทุกคนกลับมาที่บ้าน Pink ยื่น Diary เล่มสีแดงที่ถือมาด้วยให้พ่อ เธอพูดว่า “มันคือคำตอบองทุกอย่างค่ะพ่อ” ตำรวจจึงสอบปากคำ Pink ต่อว่าใครเป็นคนลักพาตัวเธอไป Pink บอกว่าPeter เป็นคนจับตัวเธอไปเพราะเธอรู้ความลับบางอย่างของเขา ทำให้ทุกคนตกใจมาก ตั้งแต่เกิดเหตุไม่มีใครเห็น Peter อีกเลย หลังจากเหตุการณ์ผ่านไป 2 วัน John นำ Diary เล่มสีแดงของคุณย่ามาเปิดอ่าน เขาเข้าใจทุกอย่างที่เกิดขึ้นและเขาก็รู้ถึงความรู้สึกของคุณย่ากับเรื่องที่เกิดขึ้นและภาพที่เขาเห็นคุณย่าในคืนนั้น เพราะคุณย่าอยากบอกบางอย่างให้เขารับรู้นั่นเอง
John “คุณย่าครับผมเข้าใจทุกอย่างแล้วครับ ผมไม่คิดโกรธคุณย่าเลย มันเป็นเรื่องที่คุณย่าไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดขึ้นและผมคิดว่าถ้าคุณพ่อได้รู้ความจริงพ่อก็คงยกโทษให้คุณย่าและไม่โกรธคุณย่าเช่นกัน ผมขอบคุณคุณย่าสำหรับทุกอย่างที่คุณย่ามอบให้ผม ผมจะดูแลมันอย่างดีครับ”
