หลังจากที่เรียน ป. บัณฑิต เสร็จแล้ว ปกติผมจะต้องนั่งรถสาย ๓ ไม่ก็สาย ๕๒๔ ไปตามถนนนครไชยศรี มุ่งหน้าสู่แยกเกียกกาย และผมก็จะลงตรงค่ายสรรพาวุธเลย แต่เมื่อวันพฤหัสที่ผ่านมา (๒๓ เมษายน ๕๒) ผมนั่งรถอีกสายหนึ่งที่มันเลี้ยวขวาไปก่อนสองแยก เลยต้องไปลงที่ประดิพัทธ์ซอย ๑ เพื่อต่อรถ ๑๑๗ แทน ผมลงตรงนั้นจะมีเซเว่นอยู่พอดี เป็นทางชันมาก พอให้นั่งรอรถเมล์ได้
เราท่านก็ทราบดีอยู่แล้วว่า ปลายเมษาร้อนอลังการบานเบอะ เวลานั้นประมาณบ่าย ๓ โมง ยิ่งเป็นเวลาที่ร้อนที่สุดของวันด้วย หน้าเซเว่นมีหมาสองตัว เป็นตัวผู้ตัว ตัวเมียตัว ตัวผู้มันนั่งอยู่หน้าประตูเซนเซอร์อัตโนมัติ เพื่อที่จะได้รับอากาศเย็นๆ จากในร้านเวลาประตูเปิดโดยที่ไม่ได้เข้าไป แต่ถามว่าตัวเมีย(คืออีกตัวหนึ่ง)มันทำไมไม่ไปนั่งใกล้ๆ กัน คำตอบคือ ตรงที่ตัวผู้มันนั่งอยู่เป็นที่ร่ม แต่พื้นก็ยังระอุๆ อยู่ ใกล้ๆ กันนั้นไม่ร่มแล้วครับ เป็นแดดเต็มๆ ตัวเมียมันคงไปนั่งด้วยไม่ได้ ไหนจะแดด ไหนจะพื้นระอุๆ เลยเลือกที่จะเกลือกกลิ้งไปมาที่บาทวิถีแทน คนลงรถเมล์มาก็พูดกับมันว่า "ร้อนมากเลยเหรอลูก" สังเกตนะครับว่าคนพูดอ่ะก็เหงื่อตกไม่แพ้หมาเหมือนกัน อิอิ
ผมไม่ได้คิดอะไร จากนั้น หมาตัวเมียตัวนั้นมันก็ตามคนเข้าไปในเซเว่นครับ มันคงทนไม่ไหวแล้ว มันร้อนจัดๆ คงจะแก้ปัญหาด้วยสติปัญญาแห่งเดรัจฉาน ด้วยการเข้าไปหาที่ๆ มันคิดว่ามันจะอยู่ได้ แต่ตามกฎของร้านห้ามนำสัตว์เลี้ยงเข้า(หรือเปล่า?) พนักงานผู้ชายของร้านเลยใช้เท้าถีบมันออกมา(ไม่ได้ถีบแรงๆ นะครับ คือถีบแบบลากยาวเฉยๆ) มันออกมาทำหน้าเซ็ง (แหนะ อ่านความรู้สึกหมาออกอีก) แล้วก็เดินวนเวียนต่อ หลังจากนั้นมีคนเข้าไป มันก็เดินตามไปอีก ผมก็นั่งมอง สักพัก เด็กคนเดิมก็ถีบมันออกมา แล้วก็ถีบที่ท้องมันเบาๆ ประหนึ่งว่า อย่าเข้ามาอีกนะไม่งั้นโดนทีนแน่ๆ มันคงจะไม่มีปรีชาญาณเยี่ยงนั้นหรอกครับ มันคงรู้แค่ว่าตอนนี้จะแก้ปัญหาคลายร้อนได้เยี่ยงไร ครั้งที่สาม มันเดินตามคนเข้าไปเหมือนเดิม ตอนนั้นผมนึกแล้วว่า เด็กผู้ชายคนเดิมอาจจะโกรธมันแล้วก็ทำร้ายมันก็ได้ มันเข้าไปนานมาก ผมก็ลุ้น ว่ามันจะเอ๋งๆ ออกมาหรือเปล่า
แต่เปล่าครับ เด็กผู้ชายคนเดิม และเด็กผู้หญิงในนั้น ก็ไล่มันออกมาข้างนอก แต่ก็ไม่ได้ทำร้ายมัน หลังจากนั้นมันก็ยืนเซ็ง และไม่นาน ประตูเซเว่นเปิดอีก มันก็จะเข้าไปเป็นครั้งที่ ๔ แต่เด็กผู้หญิงคนนั้นถือแก้วออกมา แล้วเอาน้ำราดไปที่กลางตัวมัน เท่านั้นล่ะ มันก็เดินออกมาสะบัดๆ แล้วก็นอนสงบลง
นี่ล่ะเป็นวิธีการแก้ปัญหาของเขาที่ผมก็คาดไม่ถึงเหมือนกัน ผมคิดว่าถ้าเป็นผมนะ ครั้งที่สี่คงได้มีไม้หวดไล่มันออกมาแน่ๆ วิธีการแก้ปัญหาของเขา เหมือนยิงนัดเดียวได้นกสองตัว
๑. หมามันหายร้อน
๒. ไม่ไปเกะกะบรรยากาศภายในร้าน
ผมคงต้องเปลี่ยนมุมมองอันโหดเหี้ยมของตัวเองใหม่ซะแล้ว
