เจ็บแค้นเคืองโกรธโทษฉันไย ฉันทำอะไรให้เธอเคืองขุ่น

 บทลงโทษโหดร้ายใจสลาย รักกลับกลายเกลียดชังดังนกถูกขัง

ทั้งที่มีปีกบินสิ้นถิ่นรัง นกถูกฝังยากหยั่งใจเสือพราน

แต่เจ้านกยังเป็นนกวิหคหงส์ แม้ตกลงกรงใจเสือสมาน

เจ้านางนวลคร่ำครวญอยู่ไม่นาน หนุมานใหญ่ใจดีไขกรงกรรม

 จึงได้บินกลับถิ่นสองปีกวิ่น เหนื่อยแทบสิ้นกายาถลากถลำ

นกพลัดถิ่นแดดิ้นสิ้นน้ำคำ สุดกลืนกล้ำทำใจจากเจ้าเสือพราน

กลับคืนสู่รังนกใหญ่ให้พิทักษ์ ให้ปกปักษ์รักปกป้องนกลูกหลาน

แม้รังเราเก่าไปยังได้สำราญ เจ้านกซมซานคืนถิ่นฐานบ้านเรา

 

...บ้านเรา แสนสุขใจ แม้จะอยู่ที่ไหน ไม่สุขใจเหมือนบ้านเรา...

 

..............ต้องอยู่อย่างทำใจ อยู่ตัวคนเดียวให้ได้.................

........................อยู่กับความจริง ที่ไม่มีวัน.........................

.........แต่ในชีวิตฉันต้องยอมรับมันเอาไว้ อีกเดี๋ยวก็คงชิน........