เรื่องเล่า

ค่ำคืนหนึ่งเสียงฝนกระหน่ำ เสียงฟ้าร้องด้งสนั่นราวกับพิโรธใครอยู่?ฟ้าแปลบปลาบฝ่าสายฝนแห่งความมืด   ร่างของหนุ่มน้อยคนหนึ่งยืนพิงพนักบ้านพักราชการเก่า ๆ มองดูสายน้ำที่ทะลักเข้าท่วมใต้ถุนสำนักงาน  "คุณหมอ ๆ ๆ" เสียงหนึ่งแทรกผ่านสายสายฝนที่ราวกับกำลังบ้าครั่ง  "ช่วยด้วยๆๆ" เสี่ยงนั้นดังขึ้นฝ่าสายฝนมาพอจับใจความได้บ้าง  สักครู่มีร่างหญิงท้วม ๆ คนหนึ่ง ยืนอยู่ใต้ถุนสำนักงานที่มืดสนิทเพราะไฟฟ้าได้ดับไปเมือคราวฝนตกสักครึ่งชั่วโมงที่แล้ว เงานั้นลางๆ ปราฎ เป็นพัก ๆเมือกระทบกับแสงฟ้าแลบเป็นครั้งคราว  เธอเดินวนไปเวียนมาเหมือนกำลังร้อนใจสักอย่าง   ใครครับ? ผมตะโกนถาม ผ่านสายฝนลงไป  "ช่วยด้วยเด็กไม่รู้เป็นอะไร" เธอตอบ   พอได้ยินเสียงผมก็ส่องไฟฉายลงไป หญิงนั้นเนื้อตัวเปียกโชกมีผ้าผืนเก่าๆ ผืนหนึ่งคลุมจากศรีษะเพื่อป้องกันร่างกายไม่ให้เปียกฝน แต่ก็มิวายเปียกโชกเช่นกัน คงเป็นเพราะสายฝนที่กระโหมกระหน่ำอย่างหนัก  ในมือของเธอข้างหนึ่งอุ้มห่อผ้ามองดูเหมือนห่อผ้าอ้อมเด็ก พอแสงไฟกระทบใบหน้าของเธอที่แหงนมองตามแสงไฟที่ส่องลงจากบ้านพัก