คุณมีเพื่อนรัก...ที่สามารถรับฟังเราได้ทุกเรื่องหรือไม่??

เพื่อนรักคนนั้นที่ดิฉันกล่าวถึงก็คือ สุนัขที่บ้านของดิฉันเอง เธอผู้นั้นมีนามว่า "พิซซ่า"

พิซซ่าเป็นสุนัขเพศเมีย พันธุ์พุดเดิ้ลผสม สีขาว ตัวอ้วนเล็กน้อยถึงปานกลาง แต่ไม่ต้องตกใจนะคะเพราะที่อ้วนนี้เนื่องจากขนที่ฟูฟ่องของน้องพิซซ่านั่นเอง

 

 

ดิฉันจะให้ทุกคนลองทายกันดูนะคะว่าน้องพิซซ่าอายุเท่าไหร่? น้องพิซซ่านั้นอายุจะย่างเข้า 11 ขวบเต็มก็วันที่ 9 เมษายน ที่จะถึงนี่แหละคะ ถ้าเทียบกับคนเราก็ประมาณ 70 ปีเห็นจะได้ แต่สุขภาพของน้องพิซซ่าแข็งแรงมาก ไม่ค่อยเจ็บไข้ได้ป่วย แต่เนื่องด้วยอายุอานามที่ไม่น้อยแล้ว ทำให้น้องพิซซ่ามีวีรกรรมมากมายที่เล่าวันเดียวก็ไม่หมดแน่นอน ไม่ว่าจะเป็น

การไล่คนบ้าที่มานั่งอยู่หน้าบ้าน ดิฉันจำได้ว่าวันนั้นเป็นเวลาพลบค่ำใกล้มืดแล้ว ที่สำคัญเป็นวันที่ป๊าต้องออกไปทำธุระ ไม่อยู่บ้าน ดิฉันจึงอยู่กับแม่และพี่น้องของดิฉัน วินาทีนั้นพวกเรานั้นกลัวมากเพราะมีแต่พวกผู้หญิงๆ แต่แล้วน้องพิซซ่าก็สร้างผลงานชิ้นโบว์แดง โดยการขับไล่ไอ้คนบ้านั้นออกไปจากหน้าบ้านของดิฉันได้สำเร็จ พอคนบ้าไปแล้ว แม่เลยขนมแก่น้องพิซซ่าเป็นรางวัลแห่งการทำความดี

การกัดหนูที่มาแวะเวียนอยู่หน้าบ้านตาย ต้องอธิบายให้ฟังก่อนว่าน้องพิซซ่าเป็นสุนัขที่ไม่ชอบหนูกับแมวมากๆ(บ้านดิฉันจึงไม่สามารถที่จะเลี้ยงแมวได้) เห็นแมวหรือหนูมาทีไรเป็นอันต้องไล่ไปทุกที วันนั้นก็เหมือนกัน ให้คิดว่ามันเป็นวันที่โชคร้ายของหนูตัวนั้นละกันที่บังอาจย่างกรายมาเฉียดหน้าบ้านของดิฉัน ทันใดนั้นเมื่อน้องพิซซ่าได้กลิ่นอันไม่พึงประสงค์ของหนู น้องพิซซ่าก็กระโจนเข้าใส่ทันที น้องพิซซ่ากัดแล้วขยำย้ำๆจนหนูตัวนั้นตายคาที่(คาดว่าจะตายเนื่องจากกระดูกข้างในแตกละเอียดแน่นอน เพราะไม่มีเลือดออกมาเลย) พอกัดเสร็จแล้ว แม่ก็พาน้องพิซซ่าไปเข้าห้องน้ำล้างปากและหน้าให้สะอาด

จากที่บอกไว้แล้วข้างต้นว่าถ้าจะให้กล่าวถึงวีรกรรมน้องพิซซ่า วันเดียวก็คงจะไม่หมด(ก็มันเยอะจริงๆนี่นา) แต่ประเด็นสำคัญไม่ได้อยู่ตรงที่น้องพิซซ่าสร้างประโยชน์มากมายให้กับบ้านดิฉันหรอกคะ แต่มันอยู่ที่ว่า น้องพิซซ่าเป็นสุนัขที่ดิฉันรักมากที่สุด(ถึงแม้ว่าที่บ้านจะเลี้ยงสุนัขอีก 2 ตัวก็ตาม) จะมาว่าดิฉันลำเอียงก็ไม่ได้นะคะ เพราะน้องพิซซ่าเป็นสุนัขที่รับฟังดิฉันได้ทุกเรื่อง(ไม่โต้ตอบด้วย) ไม่ว่าดิฉันจะทุกข์ใจจากเรื่องใดๆมาก็ตาม เมื่อดิฉันอัดอั้นตันใจหาทางออกไม่ได้ก็จะมีน้องพิซซ่านี่แหละคะที่ให้ดิฉันได้ระบาย(แต่ต้องภายหลังจากที่ปรึกษาป๊ากับแม่แล้วนะคะ) เวลาที่ดิฉันเครียดมากๆ(จำได้ว่าช่วงที่เอ็นด์เข้ามหาวิทยาลัยนั่นแหละ) ดิฉันก็จะร้องไห้แล้วซบหน้ากับตัวน้องพิซซ่า ถึงแม้ว่าน้องพิซซ่าจะปลอบออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ แต่ดิฉันก็รู้สึกดีขึ้นที่ได้ระบาย

                                             

ทุกวันนี้ดิฉันก็ยังรักน้องพิซซ่ามาก และไม่อยากให้น้องพิซซ่าจากดิฉันไปเลย ดิฉันคงจะทำใจไม่ได้อย่างแน่นอน (ถึงแม้จะรู้ว่าน้องพิซซ่าคงอยู่กับพวกเราได้อีกไม่กี่ปี) และก็ไม่เคยคิดด้วยถ้าถึงวันนั้นจริงๆตัวเองจะทำอย่างไร?

ลองดูนะคะ!!! หาเพื่อนรักแบบดิฉันไว้สักตัว เอาไว้คลายความเครียด แก้เหงา ไว้เป็นที่ระบายความทุกข์(แต่ไม่ใช่ไปเฆี่ยนตีมันเพื่อระบายอารมณ์นะคะ มันบาป บาปมากด้วย) เพราะเพื่อนตัวนี้จะเป็นเพื่อนที่รับฟังเราทุกเรื่อง และซื่อสัตย์กับเราที่สุด

ËËËËËËËËËËËËËË