เศษธุลีสังคมที่ไร้ค่า

ดอกหญ้าคากำลังสวยยามสายลมโบกพลิ้วพัดพาให้เอียงเอนไปเฉกเช่นระลอกคลื่นสมุทรม้วนตัวสู่ริมฝั่ง

สีขาวขจีกลมกลืนกับก้อนเมฆที่เรียงรายบนดาดสวรรค์

ก้อนเมฆที่ผมมักจินตนาการให้เป็น “ดอกฟ้า”ซึ่งเศษธุลีสังคมที่ไร้ค่าคนนี้ เอื้อมไปไม่ถึงจึงได้แต่มองดู

ปุยเมฆ  

ลอยเลื่อน

แล้วเปลี่ยนแปลง  

และผันผ่าน

ไปกับกาลเวลาที่ไม่เคยคอยใครด้วยความรู้สึกปวดร้าว ทรมานหัวใจทั้งที่เธอคงไม่รู้เลย

              แด่  อดีตพยาบาลคนหนึ่ง