การพัฒนา “นักเรียน” ร่วมกัน ระหว่างท้องถิ่น และ สถานศึกษา

          เมื่อวานผมได้เข้าร่วมประชุมคณะทำงานคณะหนึ่ง  ผู้เข้าประชุมมาจากหลายสังกัด หลายหน่วยงาน  ทั้งผู้นำระดับจังหวัด  อำเภอ  และ ท้องถิ่น

          ช่วงหนึ่ง ผู้เข้าประชุมท่านหนึ่งได้ปรารภมาว่า ทุกวันนี้ โรงเรียนและท้องถิ่น  มีช่องว่างห่างกันมาก  ในเรื่องของการที่จะแก้ปัญหาและพัฒนา  “นักเรียน” ร่วมกัน

        นั่นคือ ท้องถิ่น จะมีข้อมูลและใกล้ชิดกับนักเรียน ช่วงหลังเลิกเรียน   ว่าเด็กแต่ละคนมีพฤติกรรมอย่างไร   มีปัญหาอะไรบ้าง ซึ่งข้อมูลดังกล่าว   เป็นข้อมูลที่น่าจะเป็นประโยชน์กับโรงเรียน เพื่อนำไปแก้ปัญหาและพัฒนานักเรียนให้ตรงจุด    แต่ท้องถิ่นก็ไม่สามารถนำข้อมูลไปบอกโรงเรียนได้  เนื่องจากมีช่องว่างในการประสานงาน

เมื่อพูดจบ ก็มีผู้นำระดับจังหวัดท่านหนึ่ง ท่านบอกว่า ท่านอยากเห็นโรงเรียนกลับไปเหมือนเดิม  นั่นคือ  บริหารโรงเรียนเป็นอำเภอ  ทำให้โรงเรียนใกล้ชิดกับท้องถิ่นและชุมชน  และ ท่านยังบอกว่าฝากบอกไปถึงท่าน ผอ. เขต ด้วยว่า  เป็นไปได้ไหม ที่จะลองบริหารนอกกรอบดู   โดยบริหารโรงเรียนเป็นอำเภอ  เหมือนสมัย มี  สำนักงานประถมอำเภอ

 ผมเองก็ไม่ได้แสดงความคิดเห็นอะไรออกไป  เพราะเขาไม่ได้ถาม  หรือ  ไม่ได้ตำหนิติติงอะไร   เพียงแต่เป็นการแสดงความคิดเห็น   ผมก็ ได้แต่มองหน้ายิ้มๆ  แล้วก็รับคำฝากมาครับ

ผมว่าทั้งสองแนวคิด    ก็เป็นมุมมองที่น่าสนใจเหมือนกันครับ