จงอย่าท้อถอยและยอมแพ้ จงแก้ไขมัน เพื่อที่จะก้าวสูงขึ้นเรื่อยๆ

       ณ กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีชาวนาคนหนึ่งเลี้ยงลาไว้ตัวหนึ่งซึ่งแก่มากแล้วด้วยความโง่เขลาของมันดันเดินซุ่มซ่ามไปตกบ่อแห่งหนึ่งมันร้องครวญครางอยู่เป็นเวลานาน ชาวนาเองก็พยายามหาวิธีที่จะช่วยมันขึ้นมาในที่สุดชาวนาหวนคิดขึ้นมาได้ว่า เจ้าลาก็แก่เกินไปแล้วอีกอย่างบ่อนี้ก็ต้องกลบไม่คุ้มที่จะช่วยเจ้าลาชาวนาจึงไปขอแรงชาวบ้านเพื่อมาช่วยกลบบ่อ

     ครั้งแรกเมื่อดินไปถูกหลังลามันก็ตกใจและรู้ชะตากรรมของตนทันที มันร้องโหยหวนสักพักหนึ่งทุกคนก็แปลกใจที่เจ้าลาเงียบไปหลังจากชาวนาตักดินใส่ไปในบ่อได้สักสองสามพลั่ว เมื่อเหลือบลงไปในบ่อก็พบความประหลาดใจที่ว่าทุกครั้งที่ทุกคนสาดดินไปถูกหลังลา มันจะสะบัดดินออกจากหลังแล้วก้าวขึ้นไปเหยียบบนดินเหล่านั้น ยิ่งทุกคนพยายามเร่งระดมสาดดินลงไปมากเท่าไรมันก็ก้าวขึ้นมาได้เร็วมากยิ่งขึ้น

     ในไม่ช้าทุกคนต่างประหลาดใจที่ในที่สุดเจ้าลาก็สามารถหลุดพ้นจากบ่อดังกล่าวได้

     นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ชีวิตนี้อุปสรรคต่างๆที่ถาโถมเข้ามาหาเราก็เปรียบเสมือนดินที่สาดเข้ามาหาเราจงอย่าท้อถอยและยอมแพ้จงแก้ไขมัน เพื่อที่จะก้าวสูงขึ้นเรื่อยๆ เปรียบเสมือนลาแก่ที่หลุดพ้นจากบ่อได้ฉันใดฉันนั้น อุปสรรคก็มีไว้ให้ก้าวข้ามไป

     เมื่อเรามีทุกข์มีปัญหาหรือต้องประสบกับวิกฤตหนักหนาสาหัสแค่ไหน ให้มีสติมีความรู้สึกตัวเมื่อจิตสงบเบาสบายแล้ว จึงค่อยๆ คิดแก้ปัญหาด้วยสติปัญญา เมื่อจิตใจดี สบายใจแล้วทุกสิ่งทุกอย่างก็จะค่อยๆ ดีขึ้น

จากหนังสือ มีขันติคือให้พรแก่ตัวเอง
โดย พระอาจารย์มิตซูโอะ คเวสโก

http://forum.gameindy.com/index.php?topic=24918.0