ช่วงเย็นหลังเลิกงาน เวลา ๑๘.๐๐ น. บุคลากรมหาวิทยาลัยจะใช้เวลาให้กับการเล่นกีฬา ผมก็เป็นคนหนึ่งพร้อมกับเพื่อนๆ อีกจำนวนหนึ่ง ก็ใช้เวลาไปกับการเล่นกีฬาเช่นกัน แต่การเล่นกีฬาของเราไม่ได้มีเป้าหมายเพื่อความเป็นเลิศ หากแต่ "ขอให้เหงื่อออก" ก็เป็นพอ
ช่วงหลัง ณ สนามบาสฯ จะมีนักศึกษา เหล่าเด็กๆ มาให้ความรู้จากการเล่นกีฬาแก่พวกเราด้วย เรียกว่าเป็นคู่ซ้อมที่ดี เมื่อวานนี้ก็เช่นกัน เรียกว่า เหงื่อออกจนโทรมกาย จนวิ่งแทบไม่ไหว ผมพูดกับอาจารย์ท่านหนึ่งว่า วันนี้ดูเหมือน ฝ่าย ก. จะมีความสามารถ ความเชี่ยวชาญ ทักษะดีกว่า ฝ่าย ข. แต่ทำไมฝ่าย ข. จึงสามารถทำประตูได้ดีกว่า ฝ่าย ก. พบว่า ฝ่าย ข. มีความขยันวิ่ง ขยันตอด ขยันเตะ อย่างแข็งขัน โดยไม่มีลีลาอย่างซุตฟอลที่เราเห็นๆ กัน ทำให้ได้ข้อสรุปว่า บางที ความขยัน สามารถจะทำประตูได้ดีกว่า ความเก่งและทักษะดีนั้น ให้ผมนึกถึงการศึกษาเล่าเรียน บางครั้ง คนเก่งก็ประมาทไป เพราะคิดว่า ตนเก่ง ชำนาญ แต่ทำไปทำมา คนขยันกลับได้คะแนนดีกว่า ทีนี้ก็คิดไปอีกว่า ถ้าเก่งด้วย ขยันด้วย และดีด้วย จะเกิดอะไรขึ้น............................
นิทาน เรื่อง กระต่ายกับเต่า ฉันใด ก็ปานนั้นกระมัง แต่ถ้าเก่งด้วย ขยันด้วย ถ้าทำเป็นทีม จะเกิดพลังกลุ่มมหาศาลนะครับ เช่น ทีมฟุตบอลไง