หลายปีมาแล้ว เช้าวันธรรมดาวันหนึ่ง ฝนตกพรำ ๆ ตั้งแต่เช้ามืด สองแม่ลูกจูงมือกัน เพื่อไปส่งลูกน้อยขึ้นเรือไปโรงเรียน ที่โป๊ะเทียบเรือท่าน้ำศิริราช คนเบียดเสียดกันแน่น แม่กับลูกน้อยเบียดคนอยู่บนโป๊ะ เพราะดีกว่าเปียกฝนที่เริ่มลงเม็ดหนาตา พอเห็นเรือที่ขาดช่วงไปนานกำลังจะเข้าเทียบท่า คนก็ยิ่งลงมาบนโป๊ะ หลายคนตะโกนบอกให้คนถอยกลับไป เพราะโป๊ะจะรับนำหนักไม่ไหว ก่อนที่ใครจะรู้ตัว โป๊ะใหญ่ทรุดตัวลงไปในแม่น้ำ ท่ามกลางคลื่นลมแรงทุกคนตะเกียกตะกายว่ายนำหนีขึ้นฝั่ง แม่ของเด็กน้อยถูกลากขึ้นมา เธอตะโกนร้อง ช่วยลูกฉันด้วย ช่วยลูกฉันด้วย ลูกฉันว่ายนำไม่เป็น ฝนตกหนัก คลื่นลมแรง ทุกคนพยายามเอาชีวิตรอด ไม่มีใครทันสังเกตเห็นหัวเล็ก ๆ ที่ผลุบ ๆ โผล่ ๆ อยู่กลางน้ำ ก่อนที่ใครจะทันรู้ตัว แม่คนนั้นกระโดดลงไปในแม่น้ำ ตะเกียกตะกายไปคว้าลูกน้อยไว้ ก่อนที่คลื่นจะซัดสองแม่ลูกไกลออกไปจากฝั่ง เธอว่ายน้ำไม่เป็น ภาพสุดท้ายที่ทุกคนเห็นคือแม่กอดลูกแนบไว้กับอกก่อนจะค่อย ๆ จมหายไป แม้ว่ายน้ำไม่เป็น แต่เธอก็เอาชีวิตโอบอุ้มลูกรักไว้จนวินาทีสุดท้ายของชีวิต ในชีวิตคน ๆ หนึ่ง จะมีใครสักกี่คนจะยอมแลกชีวิตเขาเพื่อเรา
ซึ้งจัง
คงมีแต่พ่อกับแม่แหละที่จะเสียสละทุกอย่างเพื่อเรา
ความรักสามารถเกิดได้กับทุกคน แล้วแต่ว่าความรักที่เกิดขึ้นจะเป็นแบบใด
แต่ความรักที่ยั่งยืนคงจะหนีไม่พ้นความรักของพ่อกับแม่ ขอให้พบกับรักแท้นะ
สู้ๆ