"อนาคตของพระพุทธศาสนา" เป็นชื่อของหนังสือที่วางอยู่ตรงหน้าผมในขณะที่เขียนบันทึกนี้ เป็นหนังสือเล่มบาง ๆ ที่ผมตั้งใจจะอ่านให้จบภายในคืนนี้ เขียนโดย ซองยาล รินโปเจ
ขณะที่อ่านยังไม่ถึงครึ่งเล่มนี้ ผมพบว่าเป็นหนังสือที่น่าสนใจมาก เพราะหนังสือได้นำเสนอคำถามและตอบคำถามที่ผมเองยังไม่ได้คำตอบ และบางคำตอบตรงกันข้ามกับที่ผมคิดเอาไว้แต่เป็นสิ่งเดียวกัน คล้าย ๆ เหรียญ เช่น
- ในสังคมสมัยใหม่ สังคมแห่งการเปลี่ยนแปลง เราจะเน้นสอนและถ่ายทอดพุทธธรรมแบบเดิม หรือปรับเปลี่ยนให้เข้ากับยุคสมัย ?
- พระพุทธศาสนาจะถูกลดระดับลงเป็นเพียงเครื่องมือที่จะทำให้เรางุนงน กะเกณฑ์และ "ผสาน" สู่สังคมตะวันตก กลายเป็นเพียงจิตวิทยาที่น่าสนใจแขนงหนึ่ง สาขาหนึ่งของยุคใหม่หรือส่วนหนึ่งของการเคลื่อนไหวสุขภาพทางเลือก...
- -------- อ่านจบแล้วจะกลับมาเขียนต่อครับ
- ขอเปลี่ยนจากอ่านจบแล้วจะกลับมาเขียนต่อ เปลี่ยนเป็น ให้ท่านที่สนใจมาแลกเปลี่ยนเรียนรู้โดยการ Post ความคิดเห็นไว้ แล้วผมจะนำข้อความในตำรามาตอบ (กอดตำราตอบ) จะทำให้เกิดการเรียนรู้ที่ตรงประเด็นและหลากหลายกว่าการที่ผมจะเอาตัวตนน้อย ๆ ไปสรุปสิ่งอันยิ่งใหญ่นี้ครับ
จากที่ได้ศึกษาพุทธธรรมของพระอาจารย์สมปอง และ พระอาจารย์ ว.วชิรเมธี
ทั้งสองท่านเป็นพระนักเทศน์ยุคใหม่ที่ใช้พุทธธรรมที่เข้ากับยุคสมัยใหม่ได้ดี
แต่ทั้สองท่านก็ไม่ได้ทิ้งแนวพุทธธรรมแบบเดิม
ผมเห็นด้วยที่จะต้องใช้การ "ผสมผสาน"ระหว่างแบบดั้งเดิม และแบบใหม่ที่มีสาเหตุมาจากความเจริญทางเทคโนโลยี
สังคมตะวันตก บางส่วนยังสนใจศึกษาพุทธธรรม เพราะเขามีความเชื่อว่า พุทธธรรม
นั้นคือธรรมชาติ ที่เป็นเหตุ เป็นผล ควรที่จะศึกษาเรียนรู้เป็นอย่างยิ่ง
ผมเป็นคนรู้น้อย อยากให้ท่านภูฟ้ารีบอ่านให้จบแล้วนำมาเล่าสู่กันฟัง และผมอยากรู้เรื่องของซองยาล รินโปเจบ้าง จะรอความเมตตาจากท่าน
ผมเองอยู่ในวงการศึกษา จากประสบการณ์บางส่วนของผมเอง แม้แต่ในวงการศึกษา (บางส่วน บางคน) มีการนับถือศาสนาแบบผี แบบพราหมณ์ อยู่ครับ
การสอนหรือการถ่ายทอดพุทธธรรมแบบเดิม (บางส่วน) ก็มาผิดทางแล้วครับ
พุทธธรรมเป็นสรณะอันเกษม แต่ เนื่องจากสภาพทางสังคมของฝรั่งทำให้ เขามองพุทธศาสนาในลักษณะ how to เท่านั้น บางครั้งแย่ถึงขนาดมองพุทธศาสนาเป็นแค่ "ปรัชญา" ทำให้ แง่มุมของพุทธศาสนาที่ถูกนำเสนอจากมุมมองนั้น ฉาบฉวยและไม่ถึงแก่น (และก็คงไม่มีหนังสือพุทธใดถึงแก่น เพราะจะถึงแก่นนั้น ต้องปฏิบัติเพราะ....เป็น..สนฺทิฏฺฐิโก)
สวัสดีครับทุกท่าน
สวัสดีครับ อาจารย์
จากที่ได้ศึกษาพุทธธรรมของพระอาจารย์สมปอง และ พระอาจารย์ ว.วชิรเมธี
ทั้งสองท่านเป็นพระนักเทศน์ยุคใหม่ที่ใช้พุทธธรรมที่เข้ากับยุคสมัยใหม่ได้ดี
แต่ทั้สองท่านก็ไม่ได้ทิ้งแนวพุทธธรรมแบบเดิม
ผมเห็นด้วยที่จะต้องใช้การ "ผสมผสาน"ระหว่างแบบดั้งเดิม และแบบใหม่ที่มีสาเหตุมาจากความเจริญทางเทคโนโลยี
สังคมตะวันตก บางส่วนยังสนใจศึกษาพุทธธรรม เพราะเขามีความเชื่อว่า พุทธธรรม
นั้นคือธรรมชาติ ที่เป็นเหตุ เป็นผล ควรที่จะศึกษาเรียนรู้เป็นอย่างยิ่ง
สวัสดีครับ ท่านรองฯ
สวัสดีครับ
พุทธธรรมเป็นสรณะอันเกษม แต่ เนื่องจากสภาพทางสังคมของฝรั่งทำให้ เขามองพุทธศาสนาในลักษณะ how to เท่านั้น บางครั้งแย่ถึงขนาดมองพุทธศาสนาเป็นแค่ "ปรัชญา" ทำให้ แง่มุมของพุทธศาสนาที่ถูกนำเสนอจากมุมมองนั้น ฉาบฉวยและไม่ถึงแก่น (และก็คงไม่มีหนังสือพุทธใดถึงแก่น เพราะจะถึงแก่นนั้น ต้องปฏิบัติเพราะ....เป็น..สนฺทิฏฺฐิโก)
ในหนังสือหลายตอนได้กล่าวถึงประเด็นนี้ไว้เหมือนกันครับ เช่น
..."ธรรมะไม่ใช่ของผู้หนึ่งผู้ใด แต่เป็นของผู้ที่มีความรู้ที่แท้" ชาวตะวันตกก็ต้องถือตามประเพณีนี้ด้วย แต่นี่ไม่ได้เป็นเพียงเรื่องของการได้รับอนุญาต แต่เป็นเรื่องของ การฝึกฝน หรือการศึกษา...
ขอบคุณที่ร่วมแลกเปลี่ยนเรียนรู้ครับ