เพื่อไปสู่สถานีที่ชื่อ "แบ่งปัน" ร่วมสร้างสรรค์ชมรมใหม่ "หัวรถไฟ" เอย

กวีน้อย...ผู้น่ารัก (โดราเอมอนแห่งขุนยวม) เขียนกลอนสำหรับชมรมหัวรถไฟเอาไว้ในบันทึกนี้ http://learners.in.th/blog/justbemyself/249829  แล้วป้าต๊อกก็อยู่ไม่สุข ลุกขึ้นมาปัดๆ เป่าๆ จนเปลี่ยนไปแบบที่เห็น แต่ยังคงของเดิมไว้บ้าง เห็นได้ที่ตัวเอียง ส่วนตัวตรงๆ นั่น เป็นความจุ้นของป้าต๊อกเองจ้า..  ^_^

หนึ่งหนทาง ต่างความคิด อันหลากหลาย

อีกมากมาย หลายสิ่ง ต้องค้นหา

ต่างจิตใจ ต่างที่มา ต่างวาจา               ต่างคน ต่างจิตใจ ต่างที่มา

แต่ต้องมา เพื่อไป ที่เดียวกัน              เพื่อค้นหา ที่ไป แห่งเดียวกัน

แต่ละคน คือกลไก แต่ละอัน                แต่ละคน ต่างเป็นเช่นกลไก

ประโยชน์นั้น หรือจึง แตกต่าง            สร้างประโยชน์ด้วยใจที่มุ่งมั่น

ต่างช่วยให้ รถไฟวิ่ง ได้บนราง         แต่ละคนบน "ราง" แห่งความฝัน

อันปลายทาง ที่มุ่งไว้ คงไม่ไกล      จะฝ่าฟัน...ปลายทาง คงไม่ไกล

หากขาดไป ซึ่งอะไหล่ ชิ้นใดเล่า

รถไฟเรา จะไปไหน คงไม่ได้                   รถไฟเรา คงไปไม่ถึงไหน

คงไม่ถึง ชานชะลา ที่หมายไว้           อาจไม่ถึงชานชาลาที่หมายไว้

เพราะเพียงใคร คนหนึ่ง ก็สำคัญ      เพราะขาดใครคนหนึ่ง ซึ่งสำคัญ

วันนี้จึง มารวมหลอม ให้เป็นหนึ่ง            วันนี้จึงตั้งใจ มาหลอมรวม

เพื่อให้ถึง ชานชะลา ที่หมายมั่น  เดินทางร่วมยังชานชาลาที่หมายมั่น

หัวรถไฟ ชมรมใหม่ จะสร้างสรรค์        เพื่อไปสู่สถานีที่ชื่อ "แบ่งปัน"

ร่วมบากบั่น ฟันฝ่าสู่ สถานี   ร่วมสร้างสรรค์ชมรมใหม่ "หัวรถไฟ" เอย

ขออนุญาตแอบเอามาเก็บในบันทึกนี้ด้วยนะจ๊ะหนูโดราเอมอน