ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว....กับ ทุกวันนี้

เมื่อยายธียังเป็นเด็กชอบฟังนิทานจะทำทุกอย่างที่ผู้ใหญ่ต้องการเป็นต้นว่าการนวดหรือเกาหลังให้เป็นการแลกเปลี่ยนกับการฟังนิทานมีเรื่องหนึ่งที่พอจะจำได้คือเรื่อง เทพารักษ์กับคนตัดไม้ คติสอนใจคือความซื่อสัตย์สุจริต.....ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีชายคนหนึ่งอาศัยอยู่ชายป่า แกมีขวานเก่าๆอยู่เล่มหนึ่งที่มักจะเอาไปด้วยเพื่อตัดทรากไม้ที่ล้มอยู่ไปทำฟืนหุงข้าว..วันหนึ่งแกนั่งตัดฟืนอยู่ชายน้ำขวานเกิดหลุดมือตกลงไปในน้ำแกว่ายน้ำไม่เป็นจะงมขวานก็ไม่กล้าจึงได้แต่นั่งร้องไห้อยู่ใต้ไม้ใหญ่ที่แกนั่งอยู่ เดือดร้อนถึงเทพารักษ์ที่อาศัยอยู่ในต้นไม้นั้นทนรำคราญไม่ไหวก็เลยแปลงร่างมาเป็นคนและรับอาสาจะงมขวานให้ครั้งแรก..เทพารักษ์ส่งขวานเงินให้..ชายนั้นก็บอกว่าไม่ใช่ขวานของตน...หนที่สองส่งขวานทองให้ ชายนั้นก็ยังยืนกรานว่าไม่ใช่ขวานของตนอีก...ครั้งที่สามเทพารักษ์ได้ส่งขวานไม้เล่มเก่าให้..ชายนั้นเห็นก็ดีใจจึงรับคืนมา...เทพารักษ์แปลกใจจึงถามว่าทำไมไม่เอาขวานเงินขวานทองที่ให้ชายนั้นตอบว่าอย่างที่หนึ่งคือมันไม่ใช่ของตน...อย่างที่สองคือขวานเงินขวานทองใช้ตัดต้นไม้ก็ไม่ได้จึงไม่รู้ว่าจะเอาไปทำไม...เทพารักษ์เห็นความซื่อสัตย์ของคนตัดไม้จึงมอบขวานเงินและขวานทองให้เป็นรางวัลแห่งความซื่อสัตย์นั้น..........เวลาผ่านล่วงเลยมาจนจวบเท่าทุกวันนี้...ขวานเงินขวานทองรางวัลแห่งความซื่อสัตย์ถูกทอดทิ้งขี้ฝุ่นจับ...ถูกนำมาปัดฝุ่นปรับเปลี่ยนเป็นธนาคารใส่เงินทองแทนเอาธนบัตร์เป็นสัญญาแลกเปลี่ยน....ขวานไม้ถูกเปลี่ยนเป็นเลื่อยยนต์.....ป่าไม้หายไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับความซื่อสัตย์เทพารักษ์จึงพาตนไปซื้อทาวน์เฮ้าว์และคอนโดเพื่ออยู่อาศัย...นั่นคือ ทุกวันนี้