หมาฉันหาย

“หมา”เมื่อเอ่ยถึงชื่อนี้ทุกคนคงรู้ว่าหมายถึงอะไร   บางคนมีเขาไว้เป็นเพื่อน เป็นพี่       เป็นน้อง  แน่นอนมันคือเพื่อนที่ดีและซื่อสัตย์ที่สุดของมนุษย์  ฉันเองก็มีไว้ แต่มีเขาในที่นี้คือ      เขาเป็นเพื่อนของฉัน  ฉันดูแลเขาตั้งแต่เขาเกิดมายังไม่ลืมตาดูโลก  ซึ่งตอนเย็นของทุก ๆ วัน ฉันจะขับรถไปที่วนอุทยานเกษตร มข.  เพื่อที่จะไปเอาขวดนมป้อนเขา จากนั้น 7 วันผ่านไป ฉันให้เขาลืมตามองโลก และแน่นอนสิ่งที่ฉันดีใจมากที่สุดคือ “เขาเดินได้แล้ว”  ซึ่งเพื่อนของฉันมีอยู่ 2 ตัว     ตัวผู้    1 ตัว  ชื่อ โซดา  และตัวเมีย 1 ตัว ชื่อ สปาย  เขาน่ารักมาก อ้วนท้วนสมบูรณ์ แข็งแรง ขนยาว เท้าใหญ่   คิดว่าเป็นหมาที่โครงสร้างดีพอสมควร   หลังจากนั้น  45 วัน ฉันพาเขาไปบ้านซึ่งตอนนั้นฉันอยู่ทาวน์เฮาส์ชั้นเดียว มีพื้นที่บริเวณหน้าบ้าน และบ้านของเขาก็คือพื้นที่บริเวณหน้าบ้าน    ทุกวันเราจะเล่นโยนลูกเทนนิสให้เขาเก็บ วิ่งไปวิ่งมาจนเหนื่อยและมอมแมมกันเกือบทุกวัน เขาและฉันผูกพันธ์กันมาก ทุกเย็นหลังเลิกงานเราเล่นด้วยกัน 

ต่อมาเวลา 1 ปี 7 เดือน วันที่ 7 พฤศจิกายน 2550 เวลา 23.50 น. ขณะที่ฉันนอนหลับอยู่ในบ้านเวลา 23.35 น. เสียงมือถือฉันดังขึ้นเขาถามฉันว่า โซดา & สปาย อยู่บ้านหรือป่าว ฉันเดินไปหาปรากฎว่า “หมาฉันหาย”   พูดไม่ออก บอกไม่ถูก รู้อย่างเดียวว่า ….เศร้าจัง!!!.....