คนไม่มีรากเอ๋ย เจ้ายังอ่อนหัดนัก หลงปลื้มปิติว่า มีสติ มีสมาธิตั้งมั่น เก่งนัก เก่งหนาแล้ว ....

 

 

 

" สิ่งที่รู้เหมือนไม่รู้อะไรเลย         

เพราะรู้แท้รู้เฉยไร้หมายมั่น

เหมือนน้ำใสในใบบัวไม่ติดกัน    

รู้จริงนั้นเหนือความรู้ดูเอาเอง"

 

 

ในระยะ 2 สัปดาห์ที่ผ่านมานี้เป็นช่วงที่คนไม่มีรากกำลังฝึกฝนสติ...ให้ว่องไว โดยมีครูบาอาจารย์เป็นหนังสือธรรมะของหลวงปู่เทสก์ เทสรังสี และพระอาจารย์ปราโมทย์ ปาโมชโช  รวมทั้งการอ่านบันทึกของคุณdrgunman เรื่องเข็มทิศ หางเสือ และเรือใบ เป็นหลักในการลองนำมาปฏิบัติ

 

       ต้องบอกว่า...กาลผ่านมาด้วยดี...กล่าวคือ อยู่ดีมีสุข กายสุข ใจสงบพอสมควร รู้สึกถึงอารมณ์ที่เข้ามาเยือนได้ว่องไว ... ท่านใดที่ได้ปฏิบัติธรรมะคงจะทราบว่า...ปิติสุขนั้น เป็นอย่างไร ...

ปกติแล้วคนไม่มีรากจะไม่ค่อยแสดงอาการโกรธ (ยังมีความโกรธอยู่ แต่ไม่แสดงอาการ วาจาให้คนรู้ว่าโกรธ) ให้ใครเห็น จะยิ้มเสียมากกว่าอย่างอื่น แต่เจ้าความกรุ่นโกรธนั้นก็จะยังคงทิ้งร่องรอย พิษร้ายไว้ในจิตตามสมควรแก่เวลา สถานที่ และโอกาส วันดีคืนร้ายก็จะโผล่ขึ้นมาสร้างความขุ่นข้องหมองใจให้ "จิต" บ้าง พอเป็นกระสายยา ด้วยเหตุดังกล่าวทำให้คนไม่มีรากเพียรพยายามเสาะแสวงหาวิธีการในการจัดการกับ... “อารมณ์ไม่พึงประสงค์” เหล่านี้...

  

       จนเมื่อค่ำ ๆ ของวันที่ 29 มค.52 ... คราวนี้เจอ "ครูบาอาจารย์ท่านสำคัญ" มาให้บทเรียนในเรื่องของ “ความโกรธ” ที่ทำให้รู้เลยว่า...คนไม่มีรากเอ๋ย เจ้ายังอ่อนหัดนัก หลงปลื้มปิติว่า มีสติ มีสมาธิตั้งมั่น เก่งนัก เก่งหนาแล้ว ....

      

ตระหนักในทันใดว่านี่เรา... ยังไม่ได้ “ตั้งไข่” เลย...ในเรื่องของการรักษาสติ  ยังคงแกว่งกวัด ซัดส่ายไปตามแรงโลภ โกรธ หลง อย่างไม่รู้ตัวเลย...รีบตะลีตะลานกลับไปหาพระอาจารย์โดยเร็ว....พลิกหนังสือธรรมะ  เปิดมาก็อ่าน ๆ ท่านกล่าวไว้ว่า....

 

“ดูจิตให้...เห็นจิต”

 

    พอเห็นจิตแล้ว ก็คลาย วาง สักแต่ว่าเห็น ว่ารู้สึกแล้ว ไม่ต้องยึดไว้...

 

             รอบทเรียนต่อไป...ด้วยใจระทึก....

 

                                     (^___^)