ครูต้องทำได้ทุกอย่างที่สังคมต้องการ

จากการจัดการความรู้ด้วยเรื่องเล่าเร้าพลังพบว่า ครูเรานี่เหมือนผู้วิเศษจริงๆ ทำได้ทุกอย่างกว่าจะประสบความสำเร็จได้วิทยฐานะ ต้องอาศัยทั้งความรู้ ความสามารถและความอดทนบวกกับเงินอีกจำนวนไม่ใช่น้อย นักวิชาการก็บอกว่าครูต้องเป็นนักวิชาการ ทำผลงานต้องถูกต้องตามหลักวิชาการ การพิมพ์ก็ต้องถูกทั้งการใช้ตัวอักษร การจัดหน้า ทำรูปเล่ม ฯลฯ แต่ในสายตาของเด็ก ๆ ครูต้องเป็นนักแสดง เป็นนักร้อง เป็นพ่อเป็นแม่ เป็นเพื่อน เป็นขุมความรู้ ที่ถามแล้วต้องได้คำตอบ ความจริงครูน่าจะเป็นนักปฏิบัติและแก้ปัญหา เป็นปูชนียบุคคล เพราะครูต้องทำงานตั้งแต่วินาทีแรกที่ย่างก้าวเข้าโรงเรียนและหาที่สิ้นสุดไม่ได้ ไม่เหมือนอาชีพอื่น ๆ ที่มีเวลาเข้าทำงานและเลิกงาน แต่ครูไม่เป็นเช่นนั้น แต่ละวันจะมีเรื่องให้คิดให้แก้ปัญหาไม่ซ้ำแบบ เพราะต้องอยู่กับเด็กที่มาจากหลายครอบครัว การแต่งกายของครูก็ถูกนำไปวิพากษ์วิจารณ์ว่าล้าสมัย ไม่น่าสนใจ ก็สังคมต้องการให้ครูเป็นแบบอย่างที่ดี ถ้าวันไหนมีครูแต่งกายนำสมัยแบบเด็กเกาหลี ญี่ปุ่นขึ้นมา ก็จะว่าไม่เหมาะสมกับความเป็นครู แล้วตกลงครูคือใคร คือคนที่ต้องทำได้ทุกอย่างตามที่สังคมต้องการใช่ไหม