วันนี้หนูดีใจมากที่ได้รับอนุญาตให้สร้างบล็อกส่วนตัว  เพราะเป็นชั่วโมงที่พวกหนูได้ทำงานเสร็จ  เพื่อน ๆบางคนได้ตอบข้อคอมเม้นท์ในบันทึก  เดิมหนูมีบันทึกรวมกันทั้งโรงเรียน 

          การที่หนูไม่ฝึกบันทึกทำให้คิดอะไรไม่ออก  หนูจึงมีความตั้งใจว่าต่อไปจะหาโอกาสเขียนบันทึกและเข้ามาใช้เน็ตบ่อย ๆ แรงบันดาลใจที่จะเขียนในวันนี้เกิดจากคุณครูคิมได้แนะนำเสมอ ๆว่า ให้เขียนบันทึกเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นประจำวัน และเรื่องที่เกี่ยวข้อง หรือเรื่องที่ตัวเองประทับใจ 

          พวกหนูจะดีใจมากที่คุณครูให้อ่านบันทึกแต่ละครั้ง  วันนี้ได้อ่านบันทึกของคุณครูเกี่ยวกับพ่อครูบาสุทธินันท์และคณะที่มาเยี่ยมเมื่อวานนี้  คุณครูคิมอธิบายว่า  พ่อครูบาสุทธินันท์เป็นปราชญ์ทางปัญญา  และให้พวกหนูแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับผลดีของการที่ได้อยู่ใกล้ผู้รู้หรือปราชญ์เกิดผลดีอย่างไร  ความประทับใจของหนูในระยะเวลาอันสั้นคือ "รอยยิ้มของพ่อครูบาสุทธินันท์และหลวงพี่ติ๊ก" อยากให้น้อง ๆทั้งโรงเรียนได้พบและรู้จักด้วยทุกคน  เพราะเมื่อวานน้องที่เรียนอยู่อาคารหลังที่ ๑  คือชั้นประถมศึกษปีที่ ๔ -๖ ไม่ได้มีโอกาสเห็นผู้ใหญ่ใจดี  หนูดีใจที่ได้เป็นตัวแทนของโรงเรียนและได้เล่าความเป็นมาตามที่หลวงพี่ได้ถาม  หนูอยากขออภัยที่หนูตื่นเต้น เล่าได้ไม่หมด