ความจริงเหตุการณ์ก็ผ่านไปนานแล้ว  แต่ได้แค่ Upload รูปขึ้นไปไว้ในไฟล์อัลบั้ม  ข้ามปีมาแล้วจึงมีเวลาเขียน  แม้ไม่สดแต่ความทรงจำดีๆก็ยังคงอยู่  จึงขอสรุปเรื่องราวคร่าวๆเท่าที่เห็นสมควร

     ก่อนหน้านี้ผมได้พูดถึงเรื่องนี้ไว้บ้างในบันทึกชื่อ พรุ่งนี้จะไปพูดเรื่อง "ฉลาดรู้" ที่ชัยนาท เมื่อไปมาแล้วก็มีเรื่องเล่าต่อดังนี้

     21 ธ.ค. 2551 ผมพร้อมพี่ตุ่ม (ผศ.ศิริกุล ผลิศักดิ์) และอาจารย์อีก 2-3 ท่าน เดินทางโดยรถตู้เช่าของมหาวิทยาลัย ออกจากจันทรเกษมราว 6.20 น. แวะทานข้าวก่อนถึงชัยนาท และไปทันสอนก่อน 9.00 น.

    ที่บอกว่าจะให้เวลาผมทั้งวันกลายเป็นขอให้แค่ช่วงบ่ายเท่านั้น  ส่วนตอนเช้าได้ให้อาจารย์อีกท่านจากโปรแกรมชีววิทยามาคุยให้นักศึกษาฟังเรื่องการสอนแบบโครงงาน

    นักศึกษามี 29 คน เป็นพระภิกษุ 2 รูป และหนึ่งในนั้นเป็นเจ้าอาวาสวัดหนึ่งในชัยนาท  ผมเปลี่ยนแผนให้สอดคล้องกับเวลา โดยตัดรายการแบ่งกลุ่ม ฝึกปฏิบัติออกไป  เริ่มรายการด้วย ชวนคิดชวนคุยประกอบภาพจาก Powerpoint มุ่งให้เกิดความตระหนักว่า  การศึกษาและการพัฒนาคน พัฒนาสังคมนั้นมีเหยื่อล่อให้เราหลง และไปติดกับอย่างไรบ้าง  ได้แก่การไม่มีเป้าหมายแห่งการเรียนรู้ที่ชัดเจนแท้จริง  การตีความคำว่าพัฒนาแบบเปลือกๆ  จนพัฒนาแล้วเกิดปัญหารอบด้านเต็มไปหมด  มาลงท้ายด้วยตัวอย่างดีๆ จากพระราชกรณียกิจ พระราชดำรัสและพระบรมราโชวาท การปฏิบัติพระองค์ ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว  เล่าที่มาของงานวิจัย "ฉลาดรู้" และเข้าสู่รายละเอียด เนื้อหาสาระ ตลอดจนกรณีตัวอย่างการทดลองที่บ้านท่าเสด็จ สุพรรณบุรี  ที่ผมไปทำมาเมื่อหลายปีมาแล้ว  ตอนท้ายอดไม่ได้ที่จะต้องวกมาพูดเรื่อง Blog ที่ Gotoknow ในฐานะสื่อเสริมสร้างเครือข่ายการเรียนรู้ชั้นยอด  พร้อมยกตัวอย่าง ด้วยการเปิดให้ดูบันทึกอันเป็นเครื่องแสดงถึงพลังความร่วมแรงร่วมใจ และความรักความผูกพันของผู้คน  ชนิดเรียกได้ว่า นำโลกดีๆใบเก่ากลับมาอยู่ในยุคปัจจุบันได้เลยทีเดียว  ดูทุกคนจะสนใจมากเลยรับปากว่าหากอยากให้ไปช่วยเมื่อไหร่ก็ให้บอก

    งานนี้เจ้าภาพคือพี่ตุ่ม หรือ ผศ.ศิริกุล ผลิศักดิ์ ดูแล น้อง คือตัวผมเป็นอย่างดี เลี้ยงอาหารเช้า พาไปทานกลางวันที่ร้านมีชื่อ แถมไปซื้อปลาสลิดที่เขื่อนฝากอีก 1 กิโล  ตอนเดินทางกลับ  รถออกมาได้หน่อย พี่ท่านก็ลงซื้อน้ำเต้าหู้อุ่นๆให้ทานในรถ เห็นผมไอบ่อยๆ  บอกว่าจะได้ทุเลาลง  ความจริงในห้องเรียนตอนจบรายการ นักศึกษาตัวแทนกล่าวขอบคุณแล้วก็มีการมอบกระเช้าส้มโอขาวแตงกวาที่โด่งดังของชัยนาทให้ผมแล้ว  แต่พอพี่ท่านหิ้วน้ำเต้าหู้ขึ้นรถ ก็ยังพับซองสีขาวเสียบในกระป๋าเสื้อผม พร้อมกับบอกว่า "ค่ายา" เพราะรู้ว่าผมมาช่วยงานนี้พร้อมกับอาการเจ็บคอเรื้อรังมากว่าครึ่งเดือน  ความจริงก็เกินค่ายาไปเยอะอยู่เหมือนกัน  ผมก็รับไว้  เพราะมันคือปัจจัยที่จะหล่อเลี้ยงชีวิตนี้ให้ดำรงอยู่และทำอะไรๆต่อไปได้  ไม่ได้ใส่ใจว่ามากน้อยแค่ไหน  เพราะความสุขใจเราได้ไปเรียบร้อยแล้วตั้งแต่ตอนทำงาน

   นี่ครับภาพถ่าย ร่องรอยของเหตุการณ์ในวันนั้น