ในจิตใจนั้นกลัวมาก ๆ เพราะมีการขู่เอาชีวิตด้วย

แหมสายฝนหล่นลงมาอีกคราแล้วละ  ช่วงบ่ายสองกว่า ๆ มาแบบไม่มีปี่ไม่มีขุ่ยเลยละ  ตกลงมาหนักเสียด้วย  มองลอดหน้าต่างห้องเรียนที่สอนอยู่ใจหายเหมือนกัน  เพราะ วันศุกร์บรรดานิสิตต้องเดินทางกลับบ้านกันแล้วเขาก็กังวลว่าจะเปียก  จะไปยังไงนี่ 

 ช่วงสายฝนพรำได้คุยกับอาจารย์สาวที่พึ่งมาบรรจุเป็นอาจารย์ที่เจอเหตการณ์แปลก ๆ ว่ามีวัยรุ่นตอนสามทุ่มเศษขับขี่มอเตอร์กวน ๆ บนท้องถนน  พอขับรถแซงขึ้นไป  พวกกลุ่มวัยรุ่นก็ขี่มอเตอไซค์มาจะให้ชน  โชคดีว่าไม่ซนแล้วพวกเขาขับตามมาทุกกระจกรถให้เปิดมีเสียงด่ามากมาย 

 เธอเอารถเข้าไปจอกที่มียามเฝ้าบริษัทแถวเกิดเหตุ  พวกกลุ่มวัยรุ่นกวนเมืองเลยจากไปและจดจำทะเบียนรถอะไรต่อมิอะไรไว้  แล้วเธอก็กลับที่พักหอบสิ่งของจะไป  แต่ไม่รู้ไปไหน  คือในจิตใจนั้นกลัวมาก ๆ เพราะมีการขู่เอาชีวิตด้วย  ทุกวันเธอนอนร้องไห้ไปหลายวัน  เปลี่ยนที่อยู่ใหม่  ที่สำคัญคือไม่กล้าขับรถอีกเลยจนใบขับขี่หมดอายุแล้ว 

 นี่แหละชีวิตคนเมือง...สายฝนหล่นลงมาอีกคราแล้ว...หายกล้วได้แล้วนะ...เราก็ได้แต่ปลอบใจ  ให่กำลังใจ  อย่าให้พบพาลอย่างนั้นอีก.